Werk

Wanneer je niet zoekt…

Er is heel veel gebeurd sinds mijn laatste post ondertussen een viertal maanden geleden. Ik mocht een aantal ontgoochelingen verwerken. Ten eerste de job die me heel uitdagend leek bij mijn werkgever werd me ontzegd omwille van mijn fysieke beperkingen. Op zo’n momenten voel je je echt onrecht aangedaan: willen en kunnen werken maar niet mogen, niet goed genoeg bevonden worden. Ik mocht zoals externe sollicitanten gewoon mee solliciteren voor andere jobs, maar met de melding dat ik niet meer als verpleegkundige zou betaald worden. Mijn drie bachelors bleken voor mijn werkgever plots niets meer waard. Toen ik het financiële plaatsje maakte, bleek dat ik ongeveer 900 euro bruto zou verliezen en dus minder zou verdienden dan mijn uitkering. Eerlijk is anders. Dat was het moment dat ik de klik heb gemaakt: ik zou niet enkel en alleen bij mijn eigen werkgever blijven zoeken.

Toen kwam het moment dat ik overal de jobaanbiedingen begon uit te pluizen. Maar als je 18 jaar als urgentieverpleegkundige hebt gewerkt en dit niet meer kan doen omwille van fysieke beperkingen, dan zijn de opties beperkt. Toch ging ik er voor: solliciteren als hoofdverpleegkundige in een rusthuis, als coördinator GAS-boetes bij een stad, hoofdverpleegkundige in een ziekenhuis, …. Vroeger heb ik nooit echt moeten solliciteren: de positieve evaluatie na een vakantiejob was voldoende om me aan te nemen. Daar zat ik daar dan: examens mee doen, intensieve sollicitatiegesprekken… Ik had voor mezelf een grote tijdsdruk opgelegd: ik wou en zou niet op invaliditeit gaan. Financieel was dit ook geen optie!
En compleet out of the blue kwam er een telefoontje: een internaat was heel dringend op zoek naar een verpleegkundige om heel het medisch-verpleegkundig luik uit te bouwen en of dit niets voor mij zou zijn…
Ik moest hier eigenlijk zelfs niet over nadenken, ik hapte onmiddellijk toe. Zo blij om weer werk te hebben, om me weer nuttig te kunnen maken. En opnieuw een job met verantwoordelijkheid en uitdaging mogen doen!

Ondertussen ben ik een maand geleden gestart. De setting is niet te vergelijken met een ziekenhuis, maar ik vind wel mijn draai. Ik heb nog heel veel te leren, want ik ben totaal niet vertrouwd met de Bijzondere Jeugdzorg.
Ik werk maar een 30-tal uur per week, maar voor mijn lijf is dit echt wel het maximum merk ik. Ik ben op het werk open geweest over mijn beperkingen. Ik schaam me niet om de lift te nemen, en spaar mijn benen als het nodig is. De eerste week viel ik onmiddellijk na mijn werk in slaap en nu nog merk ik dat mijn energielevel heel laag is. Alsof alles opgebruikt is op mijn werk…
Een paar maanden geleden zat mijn hoofd vol: vol frustraties en zorgen. Nu zit mijn hoofd opnieuw vol: vol informatie en ideeën. Wat een wereld van verschil!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s