Algemeen

Hypocrisie ten top

De laatste dagen is in de media vanalles verschenen rond de peiling van Test Aankoop van de beste spoed van Vlaanderen. Deze eer ging naar de spoedopname van az Groeninge in Kortrijk waar een topteam zich dagelijks met elke vezel inzet voor de patiënt, zowel bij de zware ongevallen als in de warme zorg voor elke aanwezige patiënt.

Ik gun het hen van harte!

Maar waar ik niet bij kan, is hoe de directie nu langs alle sociale media deze informatie deelt terwijl ze enkele maanden geleden het volledige personeel de pan uitveegde omdat ze een prikactie organiseerden om de onmenselijke werkdruk aan te kaarten. Daar maakte de CEO Inge Buyse het volledige team met de grond gelijk in haar monoloog. De perse smulde!
Wat ik heel krachtig en sterk vond, is dat het personeel unaniem zweeg waardoor de CEO zich in haar betoog volledig belachelijk maakte.

Ik hoop dat ze geen pluim op hun hoed steken, want dit is niet de verdienste van de directie, maar wel van het voltallig personeel van de afdeling! Heel sterk van jullie hoe jullie dit realiseerden ondanks jullie gigantische werkdruk!! Proficiat!

Algemeen

Toch nog hoop op een diagnose!

Vorige week had ik na lang wachten een afspraak bij de prof. Deze prof is echt een autoriteit bij de neurologie. Ten eerste was het lang wachten eer een afspraak mogelijk was, maar zelf had ik heel lang gewacht om de stap te zetten om een afspraak te maken. De reden? Er zijn er enkele: ten eerst ben ik niet direct een doktershopper. Daarnaast ben ik al zoveel keer ontgoocheld geweest: telkens krijg je hoop want ze beloven om uit te zoeken wat het probleem is met dit lijf waardoor je hoopt op een diagnose.
Telkens blijkt het al heel snel dat mijn puzzel wel een puzzel is met heel veel stukjes waardoor ze snel afhaken.

Hetgeen me meest afhield om een afspraak te maken, is dat de prof nogal een reputatie heeft van botte bullebak. Zelf heb ik eerder al ondervonden dat heel intelligente mensen vaak wat sociale vaardigheden missen, om het niet sociaal gehandicapt te noemen.
Ik ken meerdere mensen die er huilend weggegaan zijn. Niet echt bevorderlijk om de stap te zetten.

Vorige week was het dan zo ver. Ik sliep verschillende nachten amper: hoe zou ik mijn klachten verwoorden, waarmee zou ik beginnen, wat mocht ik zeker niet vergeten en mijn slaap liet ik vooral door de zenuwen over hoe hij zou staan tegenover mij?
De tijd in de wachthal was zenuwslopend en ik kon me nergens mee bezig houden.

Uiteindelijk bleek mijn stress en angst ongegrond. De prof was heel vriendelijk, luisterbereid en open. Hij luisterde heel geïnteresseerd en stelde veel vragen. Best dat ik zijn laatste patiënt van de dag was, want ik ben ongeveer een uur binnen geweest.
Er volgde nog een EMG, wat zoals gewoonlijk normaal was.

Toen begon hij aan zijn discours: volgens hem gaat het om een mitochondriale myopathie. Dit is niet de eerste keer dat dit ter sprake kwam bij een arts, maar de vorige arts die dit initieel uitsprak geloofde niet dat ik een zestal jaar geleden nog in staat was om onvoorbereid 5 kilometer te lopen. Maar volgens de prof nu, is dit wel perfect mogelijk.
Er werd nog een lactaattest afgenomen (voor de vierde keer al en PIJNLIJK!!!), een spierbiopsie werd gepland en er volgt later op het jaar waarschijnlijk nog DNA-onderzoek. Volgens de prof wordt deze heel zeldzame aandoening doorgegeven van moeder op kind en eigenlijk past dit wel in het verhaal van de familie. Alleen klote dat het bij mij zo fel is uitgesproken en dat mijn zoon ondertussen ook al klachten heeft, een stuk jonger dan toen ik ze kreeg.
De belangrijkste reden dat ik de hele mallemolen wil ondergaan, is dat ik niet wil dat mijn kinderen later ook in hetzelfde circus arriveren.

Ik was bijna euforisch toen ik bij het afscheid te prof een hand gaf. Hij had bevestigd dat het een complexe pathologie is, en als het van hem komt, kan het echt nooit meer tussen mijn oren zitten! De euforie bleef de volgende dag nog even intens aanwezig. Dit klinkt misschien vreemd, maar voor mij was het echt de bevestiging dat er nog hoop was op een specifiekere diagnose, alhoewel mitochondriale myopathie voor mij ook al zou volstaan.
Het is niet te behandelen, maar dan stopt mijn jarenlange zoektocht vol ontgoochelingen.

Algemeen, Zelfzorg

Eyeopener

Het is nu ongeveer een jaar sinds ik een lezing volgde van Fleur van Groningen over het leven zonder filter.
Ik ben er zelf maar heel laat achter gekomen dat ik ook bepaalde filters mis. Ik dacht altijd dat het probleem bij mij persoonlijk lag, dat mensen boos waren op me, dat mensen mij niet moesten hebben. Maar blijkbaar zijn het vooral mijn veel te sterke voelsprieten die me vaak parten spelen.
Ik heb ondertussen geleerd om die sterke voelsprieten als talent in te zetten. Bij mensen waarmee ik een band heb (of het nu vriendschap of professioneel is), kan ik inspelen op wat ik aanvoel. Ja, ik ben hoogsensitief en nee, ik hoef niet de zorgen van de hele wereld op mij te nemen.

Ik heb geleerd om in de overprikkelde periodes me terug te trekken. Het is een tijd van vooral stilzwijgen voor mij. Niet dat ik mijn omgeving ga negeren, maar ik hou het liever wat beperkter. Mijn mama reageert dan na een aantal dagen dat ik nogal stil ben geweest. Vroeger had ik daar altijd een excuus voor klaar: dat ik het te druk had met mijn werk en mijn gezin. En eigenlijk is dat niet gelogen. Doordat mijn hoofd en met uitbreiding zelfs mijn hele lijf vol zit met prikkels, gebruik ik mijn laatste energie voor werk, huishouden en gezin.
Het liefste wat ik dan doe, is nietszeggende series opzetten zoals “90 days fiancé” of spelletjes spelen op mijn telefoon of tablet. Series, realityprogramma’s of spelletjes waar je je denkknop kan uitzetten. En dat is ideaal want mijn hoofd zit zo vol dat ik eigenlijk de helft van het programma niet besef gezien mijn molentje maar blijft draaien. Het boek “Leven zonder filter” heeft me dus veel meer inzicht gegeven in mijn eigen zijn, mijn eigen doen.

Maar toch is niet dat de grote eyeopener geweest. Fleur vertelde over de “overtreders”, over relaties met narcisten en toen gingen mijn ogen echt letterlijk en figuurlijk open. Haar verhaal over een relatie was echt het verhaal van mijn eerste huwelijk. Toen besefte ik dat mijn ex-man een echte narcist was en waarom ik in zo’n vicieuze cirkel was terechtgekomen.
Ik was heel sociaal, open en redelijk vrijgevochten. Ik snap nog steeds niet dat ik in zijn val ben getrapt, maar dankzij het boek heb ik inzicht gekregen in het patroon van een narcist.
Mijn ex, W. , overlaadde me met aandacht en liefdevolle berichten. Na een pijnlijke en onverwachte breuk een half jaar eerder, deed me dit veel deugd.
Toch startte al snel zijn jaloers gedrag, waarvan hij de oorzaak legde bij zijn ex die hem jarenlang op alle mogelijk manieren had bedrogen. Ik bond in en begreep hem. Ik paste me aan. En dit zou een patroon worden dat jarenlang zou doorgaan.
Toen we pas getrouwd waren, was ik snel zwanger. Iets waar we allebei enorm naar verlangden. Ik deed samen met mijn papa verbouwingen in het huis tijdens mijn zwangerschap en W. was vele uren van huis. Op mijn verjaardag nam ik een dag vrijaf van de bouwwerken (ik moest dan wel thuisblijven van het werk, maar stilzitten zit niet in mijn aard) en trok ik een namiddag erop uit met mijn mama om te shoppen: zwangerschapskledij halen. Het was een hele gezellige moeder-dochternamiddag. ’s Avonds kwamen mijn ouders nog eten en er leek geen vuiltje aan de lucht… tot ze vertrokken. Het kot was te klein: ik had geen recht om met mijn ma weg te gaan, mijn plaats was thuis: om het huishouden te doen. Ik was toen nog geen 6 maanden getrouwd en besefte voor de eerste keer: wat heb ik gedaan?

Zo gingen verschillende jaren voorbij met meer en meer isolement en ruzies. Hij stookte ruzie tussen mij en mijn ouders: hij maakte mij zwart bij hen en hen zwart bij mij. Ik zocht hen minder op en durfde nergens over praten gezien ik ervan uitging dat ze toch op me neerkeken. Nooit heb ik zijn gemanipuleer hier doorgehad.

De ommekeer is gekomen toen ik opnieuw ging studeren. Ik wou een banaba behalen, in combinatie met mijn job en mijn gezin. Dit zou me lukken.
W. stond hier eerst heel positief tegenover: het voedde zijn koopverslaving. Hij kwam thuis met onder andere een laptop die ik inderdaad nodig had. Inspraak qua keuze had ik dus niet. Maar ik was blij met mijn laptop.
Na een paar maanden begon ik mezelf terug te ontdekken: ik wist weer wie ik vroeger was en stond ervan versteld hoe ik me had laten meetrekken in de neerwaartse spiraal waar ik zelfs geen schim meer was van mezelf. En toen ben ik gaan rebelleren: ik begon tegen te spreken, gaf niet meer toe na zijn excuses omdat hij me weer eens openbaar had beledigd en gekleineerd. De ruzies werden intenser: ik was de slechtste moeder die hij ooit had ontmoet, ik was een slechte echtgenote want ik koos voor mezelf door te gaan studeren en niet voor mijn gezin, … Ik kan eigenlijk een heel boek schrijven over de goeie 6 jaar huwelijk.
In de zomer van 2009 gingen we met mijn ouders op reis. Daar kon hij geen drie weken aan een stuk zijn masker ophouden en het escaleerde. Op een moment was hij zelfs gewoon vertrokken…. Op dat moment grepen mijn ouders in: wanneer zouden ze de dochter van vroeger terugzien. Het was een opluchting dat ik naar mijn ouders toe de hele façade niet meer moest ophouden. Het heeft nog een 8-tal maanden geduurd eer de stap werd gezet.
Dit bleek de moeilijkste stap in mijn leven. Hij zou mij mijn huis, mijn werk en mijn kinderen afnemen en hij heeft alles gedaan om dit mogelijk te maken. Hij beschuldigde me zelfs van diefstal op het werk. Ik heb echter altijd open kaart gespeeld met mijn werkgever en zo had ik geanticipeerd. Uiteindelijk heeft hij me niks kunnen afnemen, maar het heeft bloed, zweet en tranen gekost. Ik werd gestalkt en geterroriseerd. Doodsbang ben ik geweest, maar uiterlijk bleef ik bijna altijd rustig en vrolijk.
Het is heel zwaar geweest en ik heb me heel lang schuldig gevoeld dat ik mijn kinderen hun gezin heb afgenomen. Maar eerlijk? Ik denk dat ik het niet had overleefd om in dat huwelijk te blijven: ik was met de grond gelijk gemaakt door hem. ik voelde me niets of niemand meer en had geen greintje zelfvertrouwen meer of vertrouwen in iemand anders.

Het heeft me jaren gekost om opnieuw te vertrouwen. Mijn huidige man, een echte schat, heeft me vaak gezegd: “je vertrouwt me niet”. Ik kon het gewoon niet.
Maar uiteindelijk met oneindig en liefdevol geduld kan ik op vandaag voluit zeggen dat ik hem volledig vertrouw.
Mijn rugzakje zal ik altijd meedragen en ik zal altijd gevoelig zijn om gelijkaardige situaties aan te voelen, maar het is ondertussen gelukkig veel lichter geworden.
Van mijn ouders weet ik ondertussen dat ze wel trots zijn op mij en is mijn band beter dan ooit.

Ik ben nu voor de tweede keer het boek aan het lezen en Fleur, dankjewel voor dit inzicht. En zoals je in mijn boek schreef: het boek is een leerrijke vriendin van me geworden.

Algemeen

Dokters

Wanneer je chronisch ziek bent, ontmoet je heel wat artsen, zeker zolang je geen diagnose hebt.

De meeste beginnen vol goede moed om je een antwoord te geven, maar geven na even op.
Zo heb ik 2 slechte ervaringen met reumatologen. Omwille van de aanhoudende pijn ter hoogte van de bekkengordel, werd ik door de huisarts verwezen naar een reumatoloog in een universitair centrum. Ik had de grote pech dat hij een paardenbril droeg: bij de start van mijn verhaal had hij duidelijk zijn lade “Bechterew” opengetrokken. Hij luisterde amper en negeerde mijn klachten die niet bij zijn verhoopte diagnose hoorden.
Hij stuurde me naar een reeks onderzoeken en weet je wat het resultaat was? Ik had geen Bechterew. Dat wist ik op voorhand al en dat wist zelfs mijn huisarts al. Verloren tijd, energie en weer een ontgoocheling rijker.

Wat mensen vaak niet beseffen, is dat je ondanks dat je probeert geen verwachtingen en hoop meer te stellen, je dit heimelijk toch altijd doet.

Een andere negatieve ervaring was door het resultaat van een onderzoek. De reumatoloog ging er van uit dat ik EDS ofwel Ehlers-Danlos had omwille van mijn hyperlakse gewrichten, bindweefselproblemen, strofische littekens, …. . Ik ging er met een positief gevoel naar buiten. Ze had een grondige anamnese gedaan ik kreeg hoop op een definitieve diagnose. Ze vroeg een aantal onderzoeken aan waaronder een cryptotetanietest. Die bleek positief. Ze startte een antidepressivum op tegen de zenuwpijn. Dit bouwde ik zo snel mogelijk terug af: ik werd apathisch en herkende mezelf niet meer EN… het deed totaal niks aan mijn pijn.
Toen ik op controle ging, begon ze bepaalde tenderpoints af te gaan en duwde overal. Toen ze me vroeg of ik pijn had, zei ik telkens nee. Haar antwoord: je bent veel beter en ik kan dus niks meer voor je doen. Ik had toen net een hele slechte periode, maar ik had nog nooit pijn gehad op de plaatsen waar ze duwde, dus waarom zou ik er nu plots pijn hebben en nog meer: hoe kon ze besluiten dat ik beter was omdat ik daar geen pijn had.
Het was de eerste periode dat ik zelfs met een kruk stapte omdat mijn ene been niet goed mee ging en ik regelmatig begon te vallen.
Mijn pech was dat de cryptotetanietest positief was, omdat dit verband houdt met chronische hyperventilatie. Ik werd plots niet meer au sérieux genomen.
Toen mijn man begon te discussiëren dat ze de feitelijke klachten negeerde, zette ze ons ongeveer aan de deur met het antwoord dat ze niks voor mij kan doen en dat ik maar wat meer moet sporten. Ik zou niets liever doen dan weer kunnen sporten!

Gelukkig is dit een grote minderheid waarmee ik in contact ben gekomen. Mijn neuroloog heeft ook geen antwoord gehad voor mij. Hij zei me wel dat mocht hij me niet zo goed kennen, ik al lang de stempel fibromyalgie had gekregen. Liever geen diagnose dan een verkeerde diagnose of zoals ik het noem: een vuilbakdiagnose. Want eens je een diagnose hebt, wordt niet verder gekeken. En aan fibromyalgie hangt nog steeds (onterecht) een psychiatrische stempel. En het is bijna onmogelijk om daar vanaf te geraken. Blij dat ik deze stempel niet heb gekregen.

En ondertussen blijven we verder ploeteren. Er zijn periodes waar ik geen artsen opzoek: het is intensief, vreet energie en levert meestal alleen ontgoocheling op. Een paar maanden geleden werd een EMG afgenomen van mijn benen. Dit is een venijnig onderzoekje. Pijnlijk durf ik het niet noemen, maar aangenaam is het niet.
In mijn ene been voelde dit inderdaad venijnig aan, maar in mijn ander been voelde ik dit amper. Ik besefte niet dat dit mogelijk aan mij lag, dus stelde ik de (domme) vraag waarom ze dat in beide benen met een andere intensiteit deden. Toen ik vroeg hoe het kwam dat dat dit zo verschillend aanvoelde gezien er geen verschil in intensiteit was, haalden ze gewoon hun schouders op. Weer een symptoom genegeerd… Waarom zou je het volgende onderzoek of consult nog ondergaan?

En toch…. heb ik de moed samengeraapt en toch nog eens een afspraak gemaakt, met hoop en met verwachtingen…. Misschien best uit mijn buurt blijven de dagen nadien… ik zal mijn ontgoocheling aan het verwerken zijn.

Algemeen

Gedaan met het mooie weer…

Een paar dagen geleden postte ik nog hoeveel deugd mijn spieren hadden van het zalige warme weer.
Deze morgen begon zoals de vorige dagen met een redelijk weertje.

In de namiddag begon het weer om te slaan, niet direct in temperaturen want die was nog aangenaam, maar het werd wel zwaarbewolkt en het regende bij momenten.

Ik heb geen zotte inspanningen gedaan, maar toch vanaf rond 18u begonnen mijn benen extreem veel pijn te doen: de typische lastige, stralende, brandende, … pijn. Ik had gewoon pompoenmuffins gebakken en was zelfs niet meer aan strijken toegekomen. Mocht ik niet beter weten, ik zou denken dat ik mijn pijnstilling deze morgen niet had genomen. Ik heb ook al de hele avond veel meer tremor in mijn ene arm en hand.

De muffins ruiken en smaken gelukkig heerlijk, dus het was geen verloren energie om ze te maken met de halve butternut die ik nog over had.


Het is me al eerder opgevallen dat slecht weer een negatieve invloed heeft op mijn klachten, maar het is pas morgen dat het weer echt zal omslaan. Terwijl de ernst van mijn klachten extreem is toegenomen.

Dat belooft weer voor de nacht…. en de nagels zijn weeral gefrustreerd afgepulkt….

Algemeen

Heerlijke zonnestralen

Wat heel bizar is, is dat verschillende mensen met neuromusculaire aandoeningen, zelfs met dezelfde neuromusculaire aandoening zo anders warmte ervaren.
Terwijl sommige mensen wegvluchten van de warmte, is de warmte voor mijn lichaam heerlijk!
Het is ook om die reden dat ik zo graag in mijn coconnetje, mijn infraroodmatras, kruip.
Vorige zomer gingen we van de ene hittegolf naar de andere. Op reis zaten we ook in een hittegolf met temperaturen rond de 40°. Langs de ene kant was dit last, kon ik amper inspanningen doen, maar dit geldt voor iedereen met zo’n temperaturen. Maar langs de andere kant, heb ik toen mijn pijnstilling kunnen afbouwen naar de helft, terwijl ik de vorige weken niet toekwam met mijn volledige dosis.

Ook nu zijn het heerlijke dagen rond de 25° en dat maakt het zoveel comfortabeler. De pijn is automatisch een stuk draaglijker.

Het enige waar ik nog geen patroon in heb gevonden, zijn mijn brandende voeten. Winter of zomer, het gaat nooit volledig weg maar het schommelt van “amper aanwezig” tot “branden als de hel”. Dan is iedere stap er 1 teveel. Zaterdag was zo’n dag. Als je dan weet dat ik net geen 11000 stappen heb gehaald, was het echt de hel. Ik had er niet aan gedacht om verkoelende crème mee te nemen. Het is geen wondermiddel, maar misschien steek ik dat beter in mijn standaardpakket met pijnstilling en oogdruppels.

De volgende dagen beloven nog mooi en warm te zijn. Tijd maken dus om maximaal de zon haar werk te laten doen op mijn lijf zodat ik zo weinig mogelijk de brol van pijnstillers nodig heb. Trouwens, iedereen zijn humeur is toch vrolijker met wat zomergevoel?

Algemeen

Schitterende lentedag…. vanuit bed

Vandaag is zo’n schitterende lentedag met eindelijk nog eens heerlijke temperaturen.
Mijn nacht is weer verschrikkelijk geweest: een constante jeuk op elke vierkante centimeter van mijn lijf. Op de meeste plaatsen mag ik enkel wrijven en gelukkig heb ik geen lange nagels, want krabben is veel te pijnlijk.
Er waren weer ferme kortsluitingen in mijn lijf waardoor ik echt geen oog heb dichtgedaan vannacht.
Deze morgen doodmoe opgestaan, maar gelukkig moest ik niet gaan werken. Ik nestelde me in de zetel en ben als een blok in slaap gevallen tot de middag. Bij het wakker worden, had ik het gevoel dat ik echt energie had gekregen.
Ik at snel wat en ging wat strijken. Na een tiental minuten pruttelden de benen weeral tegen… tuurlijk, want ik heb gisteren een kleine wandeling gedaan. En met de pijn kwam ineens weer die allesoverdonderende vermoeidheid. Ik legde me even op bed en viel weer in slaap.

Ondertussen was het al half vier en is deze mooie dag al bijna over. En wat heb ik gedaan? Geslapen… Wat een verloren dag alweer.

Algemeen

Levensverwachtingen

Ik was eergisteren jarig en hoe ouder ik word, hoe meer ik precies terugkijk op wat al geweest is. Iedereen heeft verwachtingen van zijn leven.
Toen ik jonger was en aan het begin van mijn volwassen leven stond, dacht ik dat de leeftijd van 35-50 de beste jaren zouden moeten zijn.

Je hebt al wat levenswijsheid opgebouwd, vaak uit de pampers, anciënniteit op het werk waardoor je je financieel wat meer kan veroorloven en dat terwijl je in de fleur van je leven bent.

Hoe fout kon ik het voorhebben??? De levenswijsheid en de pampers kloppen gelukkig, maar van al de rest is niks in huis gekomen.

Ik had inderdaad al een mooie anciënniteit opgebouwd, maar door de noodzaak van job te veranderen, ben ik die verloren. Financieel dus een heel stuk achteruit, maar dat weegt totaal niet op tegen de gezondheid die ik ben verloren. Op dit moment is elke belasting weer een overbelasting en alles moet afgewogen worden. Het is een cliché maar waarheid dat je dan echt leert genieten van de kleine dingen. Maar soms snak je zo naar het gewone leven van een veertiger waar alles vanzelfsprekend is, waar inspanningen niet moeten gedoseerd worden, waar een citytrip fysiek vanzelfsprekend is.
En toch moet ik dankbaar zijn dat het “maar” dit is. Ik moet niet voor mijn leven vrezen, gewoon leren leven met telkens toenemende beperkingen.

En nee, we hebben niet nagelaten om er ene te drinken…. op onze gezondheid, want het kan altijd slechter. En ik hoop dat er nog veel verjaardagen mogen komen, maar dat de gezondheid minder snel achteruit gaat als de jaren komen. Fingers crossed dus!

Algemeen

Ai ai de kilo’s

Ik heb dan wel een onzichtbare ziekte, maar wat niet onzichtbaar is, zijn de vele kilo’s die er zijn bij gekomen.
Ik heb altijd al behoorlijk wat aanleg gehad om bij te komen: alles plakt er aan.
Sinds de crash van mijn lijf in april 2016 ben ik veel minder actief geworden. Niet van niet willen, maar van niet kunnen. Van een heel actieve job als spoedverpleegkundige naar een passieve administratieve functie. Ook thuis ben ik verplicht veel minder actief want ik was echt geen stilzitter. Naast het huishouden, was ik anders altijd wel actief met koken of bakken en dan liefst nog met een paar dingen tegelijk bezig.

Bij de verplichte rust kwam er ook nog verplichte medicatie. Iedereen weet dat sommige medicatie zijn invloed heeft op het lichaamsgewicht.
Ik let op mijn voeding maar zonder te diëten, met voldoende aandacht voor groenten, fruit en hydratatie. Ik probeer tijd te maken voor gezonde ontbijtjes en haal mijn inspiratie meestal uit het boek van The breakfast Club. Heel haalbare (vooral qua tijd) en lekkere ideetjes!


Zoeteaardappelwafels met banaan

De maaltijden die ik meeneem naar het werk zijn zelfbereid en meestal ruim voorzien van groenten, beperkt in aardappelen en amper of geen saus. Pasta’s zijn wel mijn guilty pleasure comfort food.

Ondanks alle inspanningen, is er op 3 jaar tijd meedogenloos 30 kilo bij gekomen. 30 kilo om mee te sleuren en die er onder geen beding af willen. Overal lees je dat je ook moet bewegen, maar net dat is het grootste probleem met een chronische aandoening zoals deze. Ik probeer zoveel als mogelijk spiegels en foto’s te vermijden. Foto’s tot de borst zijn nog ok, maar zeker zorgen dat er geen driedubbele kin te zien is… En verder? Zeker zorgen dat je de humor behoudt:

Algemeen, Zelfzorg

Even gedachten verzetten

Ik ben niet echt het creatieve of knutselende type. Deze avond heb ik me toch eens aan mijn tweede bloemschikavond gewaagd. Het wordt georganiseerd door een vriendin, dus het is heel laagdrempelig en plezier verzekerd.

Trouwens, een bloemetje in huis fleurt letterlijk de boel op.

De laatste week pruttelt het lijf weer heel zwaar tegen en ik had eigenlijk spijt dat ik me had ingeschreven. Na het werk heb il vlug een uurtje gerust in mijn infrarooddeken. Zo was de ergste spierpijn wat weg (maar het doet niks aan de zenuwpijn) en had ik toch de energie om te gaan.

Er zat nog gekend volk waar ik het goed mee kan vinden en ondanks dat we een bloemstuk maakten, waren vooral de bloempotten die heen en weer vlogen 😜.

Na anderhalf uur was is wel weer blij dat ik van de stoel mocht om me thuis in mijn zetel te nestelen, maar ik heb mijn hoofd wat kunnen leegmaken en kunnen lachen.

Dat ik nog thuiskwam met een mooie krans maakte de missie helemaal geslaagd ☺️