Energiezuinig op je lichaam, Food, Zelfzorg

QIQO

Één van de lastigste “bijwerkingen” of gevolgen van mijn aandoening is mijn vermoeidheid. Dat hele kleine ventje heeft bij mensen met een chronische aandoening wel een hele grote hamer.
Dat is geen “rammeke” meer, maar wel een allesoverheersende vermoeidheid. Gezien je er niet altijd kan of wil aan toegeven -ik zie me nog geen dutje doen op mijn bureau- dronk ik vooral koffie en af en toe Nalu.
Elke namiddag is het vechten om wakker te blijven, maar het gebeurt ook vaak dat ik ’s morgens al opsta met een lege batterij, alsof mijn persoonlijke lader niet correct was aangesloten.

Bij verschillende doktersconsulten, kreeg ik de boodschap om mijn koffiegebruik drastisch terug te schroeven en liefst helemaal te schrappen. Schrappen zag ik niet zitten, want zo’n kopje kan wel smaken. Ik had wel het gevoel dat ik meer en meer koffie moest drinken om er de effecten van te blijven voelen.
Ik drink voor mijn hydratatie al veel thee, maar effecten op mijn vermoeidheid ervaar ik niet.

Een paar maanden geleden heb ik via een giveaway QIQO leren kennen. De slogan klonk direct als muziek in de oren want het afternoondipmonster is me zo goed gekend dat ik er vaak hele dagen mee op stap ben. Maar net die heel positieve marketing maakte me heel sceptisch. Ik had niks te verliezen want ik mocht 15 zakjes gratis en voor niks proberen.

Qiqo is een instant drankje op basis van guarana en yerba mate. Het ruikt heerlijk en smaakt ook lekker. Eerder dit jaar veranderde de smaak. Vroeger zat er nog granaatappel bij, maar ik vind de nieuwe smaak inderdaad ook nog aangenamer dan de vorige. En heel mooi meegenomen: geen suiker!
Ik merkte dat na het drinken ik weer gefocuster kon werken, zonder me opgejaagd te voelen of nadien een extra zware klop van de hamer te krijgen. Dit beviel me zo goed dat ik ondertussen een abonnement heb genomen en zowel thuis als op het werk heb ik altijd een voorraadje liggen. Meestal zitten er ook enkele zakjes in mijn handtas
Het is de bedoeling dat je het poeder oplost in warm water, maar op warme dagen heb ik het al in mijn drinkfles met ijskoud water gedaan. Even flink shaken en je hebt een heerlijk verfrissende drank.

Ik ben helemaal fan en het maakt mijn chronisch moe-zijn leefbaarder, ook op mentaal vlak want dankzij het drankje kan ik af en toe iets meer over mijn grenzen gaan. Nu nog leren omgaan met “af en toe” over de grenzen gaan

Willen jullie dit eens testen met 20% korting? Volg de link! Veel Qiqo-genot!

http://qiqo.refr.cc/florence

Energiezuinig op je lichaam, Zelfzorg

Mijn grootste vrijheid

Een van de zwaarste impacts in mijn ziek-zijn, is mijn beperking in mobiliteit. Je hebt niet meer de luxe om te gaan en te staan waar je wil. Niet alleen kan ik geen (lange) wandelingen doen, dus mijn stappen wordt beperkt tot het functionele.

Fietsen lukte ook al lang niet meer en dan raak je meer en meer geïsoleerd. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal.
Familie, vrienden en kennissen posten met de regelmaat van de klok foto’s op op Facebook en Instagram van hun uitstapjes of sportieve prestaties en eerlijk… dat wringt.
Eerst hebben we een brommer gekocht en dat was een eerste stap naar vrijheid, maar door de terechte wetgeving, moet je naast de helm altijd een lange broek, hoog schoeisel, lange mouwen en handschoenen dragen. En net dat is echt niet aangenaam als je in de zomer op stap wil.

Anderhalf jaar geleden heb ik dan eindelijk de stap gezet om me een elektrische fiets te kopen. En eerlijk? Ik moest dit al jaren geleden gedaan hebben! Nu pas heb ik mijn vrijheid terug. Ik ga en sta waar ik wil en kan waar nodig in een winkelstraat gewoon voor de deur parkeren en dit spaart me opnieuw energie.
Ik kom ontspannen aan op het werk en ik kom ook fris uitgewaaid thuis na het werk. Ik ben niet eens langer op weg. Vorige week haalde ik de kaap van de 2500 kilometer. Dat wil al wat zeggen hé.

Ik heb een grote mand vooraan op mijn fiets, dus ik kan gezwind en met plezier boodschappen doen. Vroeger ging ik zelfs om de zondagse pistolets met de wagen halen en nu spring ik gewoon op de fiets. Niet als een jong veulen, maar dat zou teveel gevraagd zijn 😂.

En weet je wat mentaal de grootste opsteker is? Ik voel me “normaal” op mijn fiets, ik voel me niet beperkt en gewoon een “jonge” vrouw. Ik waggel niet, heb geen wandelstok bij maar gewoon een doodnormale prille veertiger… en eerlijk, die gevoelens kunnen niet lang genoeg blijven duren ☺️

Energiezuinig op je lichaam, Food

Eerste ervaring met Foodbag

Deze week moet ik niet werken en mijn lijf moet echt wel recupereren. Dagelijks stellen we elkaar de vraag wat de ander wil eten. Telkens geven we allebei het antwoord: “geen idee, kies maar”.
Vaak kiezen we dan uit snelle gerechten en we hervallen dus in klassiekers. Vorige week zag ik een reclame voor de SANA-box van Foodbag en wou dit echt eens proberen gezien de recepten me echt wel aanspraken. Het “verplicht” me om eens groenten te gebruiken die ik anders meestal laat liggen zoals paksoi en koolrabi.
Ik kon kiezen uit levering op maandagnamiddag/avond of op dinsdagnamiddag/avond. Eigenlijk zou dit een praktische keuze zijn want ik moet op maandagnamiddag nooit werken. Als de box meevalt, kan het zijn dat ik dit nog doe. Ik zocht en vond op internet nog een kortingscode wat me nog 20 euro bespaarde.

Deze namiddag werd de gigantische doos geleverd: de ingrediënten voor 4 maaltijden voor 2 personen en 12 stukken fruit. Onmiddellijk besefte ik dat ik best plaats maakte in de koelkast voor alle ingrediënten en dat opnieuw wat orde creëeren op zijn plaats was. Hebben jullie dat ook dat de koelkast zo snel telkens een rommelboeltje wordt waar een kat zijn jongen niet meer zou vinden?

Deze week maak ik gewoon alle gerechten ’s avonds als we samen thuis zijn. Het zou echter mijn bedoeling zijn om wanneer haalbaar dit ’s avonds te maken om de dag nadien mee te nemen naar het werk.

Deze post zal dus over verschillende dagen geschreven worden. Vandaag staat de spaghetti courgette met scampi in curry-kokossaus op het menu.
Mijn man was pas heel laat klaar met werken, dus ik was echt blij dat ik een maaltijd had die en snel klaar was en gelukkig niet zwaar.
Gezien het ondertussen al 21u40 was, had ik noch de tijd noch de zin om werk te maken van mijn foodfotografie. De honger was iets te groot geworden. Mocht het er niet smakelijk meer uitzien, het was het absoluut wel. Zelfs de kritische wederhelft was heel aangenaam verrast.

Op dinsdag stond de kip met spinaziesaus, selder, rode quinoa en gepofte prei op het dagmenu. Opnieuw was dit een heel simpel gerechtje met smaakcombinaties die ik zelf niet zou bedenken. Mijn man eet graag saus bij zijn gerecht en ook vandaag was hier geen gebrek aan. De spinaziesaus was echt heel fris van smaak en mijn man besefte dus niet dat zijn saus bijna enkel op groentenbasis was.
De porties zijn echt heel ruim en er wordt niet bespaard op smaakmakers en zo. Alle ingrediënten zijn echt kwalitatief en vers. (Nee ik word niet gesponsord door Foodbag)
Ik had het wat moeilijker om te dresseren qua kleuren, maar het smaakte heerlijk!

Woensdag: dag 3 van mijn Foodbag-experiment met op het menu varkenshaasje met roodlofsalade, koolrabi en mosterdsaus. Ik zou zeggen dat het de eerste keer is dat ik koolrabi kocht, maar dit klopt niet helemaal: ik had dat al eens gekocht, maar had geen inspiratie wat ik er kon mee aanvangen waardoor hij in de groenbak eindigde.

In het recept van Sandra moest de koolrabi geschild worden en dan in dunne partjes gesneden in een ovenschaal. Wat peper, zout en olijfolie erop en de oven binnen. De laatste 5 minuten nog een peer in partjes erbij. De koolrabi smaakte zacht en wat gekarameliseerd. Een echte meevaller!
Het receptje was echt een toppertje! Heerlijke yoghurt-mosterdsaus met limoen en een zacht gegaard varkenshaasje. En ook met dit recept krijgt de wederhelft de saus waar hij op verlekkerd is. Hij kon niet mee-eten maar het leent zich prima om mee te nemen naar het werk. Ideaal gezien het recept voor donderdag vegetarisch is en hij toch graag zijn stukje vlees of vis heeft.
Hoe dan ook: dit zal vaker op tafel komen!

Donderdag, laatste Foodbagdag voor deze week met een vegetarische schotel op de planning: ovengebakken butternut met notengremolata en spiegelei.
Gegrilde butternut vind ik heel lekker, maar van de paksoi ben ik niet wild. Ik heb dit nog maar 2 keer gegeten en had het niet zelf klaargemaakt.
Ook nu was het gerecht op een half uur klaar en ook dit gerecht zat echt lekker in elkaar qua smaken. De notencrumble maakte het echt af door de combinatie met de parmezaanse kaas en citroen. Opnieuw was de hubby ook positief over de smaakcombinaties.

Ook nu waren de porties eigenlijk weer veel te ruim voor ons. Aan mijn figuur zou je het niet zeggen, maar we zijn geen supergrote eters.
Na deze week hebben we niet veel afval. Wat heb ik over: 1 roodlof, een halve paksoi en een halve butternut.

Voor de butternut heb ik nog een lekker ontbijtgerechtje uit de Breakfast Club en de paksoi zal ik in een soep verwerken. Het roodlof verwerk ik wel in een slaatje morgen of overmorgen.

Is de Foodbag voor herhaling vatbaar? Voor mij absoluut. Niet voor elke week, maar een week per maand lijkt me ideaal. Geen zorgen over boodschappen, geen inspiratie ter plaatse in de winkel opdoen, geen onnodige ingrediënten mee naar huis,… Enkel de thermomix is deze week een beetje werkloos geweest.

Energiezuinig op je lichaam, Vrije tijd, Zelfzorg

Plannen uitgesteld

Gisteren had ik een hele aangename dag. Het was een lange dag die ’s morgens rond 8u begon en een twaalftal uur later afgerond was.
Een dag waar ik elk jaar naar uitkijk.

Door het iets mindere weer dan de vorige jaren dacht ik dat het fysiek wat minder lastig zou zijn: anders staan we een hele tijd in het zonnetje tegenover het café te aperitieven maar nu zaten we binnen.
In de namiddag was het echter vooral staan en dan nog een hele trip wandelen van onze laatste locatie naar de bus. Ik had mijn wandelstok mee, maar was oh zo blij dat we er geraakt waren. Ik kon echt niet meer: pijn en verzuring in de benen, de voeten brandden lijk zot en de bus had echt geen kilometer verder meer mogen staan.

Thuis aangekomen nog even rusten in de zetel. Ik verwachtte vandaag om vanillestokje te doen, maar ik hield rekening met vermoeidheid. Deze voormiddag kan ik echter amper op de benen staan van de pijn. Al mijn taakjes die ik had gepland, in de koelkast.

Dit is zo van het meest frustrerende aan mijn aandoening: dat altijd leren leven met van dag tot dag te leven en weinig plannen mogen maken.
Het waren nochtans geen grote plannen en simpele dingen: was en plas, koelkast en diepvries uitkuisen en herschikken.

Tijdens dit typen, slaat de vermoeidheid weeral toe met een grote hamer. Het voordeel dat ik vandaag alleen thuis ben, is dat ik er gewoon mag aan toegeven. Bij deze ga ik me knus installeren en een tukje doen.
Tot later dus

Energiezuinig op je lichaam, Zelfzorg

Kleine hulpmiddelen

Ik probeer zoveel als mogelijk al mijn huishoudelijk werk zelf te doen. Ik heb wel een poetsvrouw die elke week 4u komt ondersteunen, maar iedereen weet dat een huishouden daarmee niet gerund is.

We zijn een gezin van 5 met 3 ijdele pubers, dus er passeert wat was en strijk in een week. Dit is iets wat ik nog altijd voor mijn eigen rekening wil nemen. Ik wil namelijk niet lui overkomen. Ik heb dit gevoel nl al vaak genoeg en moet door mijn aandoening al genoeg “luie momenten” inschakelen.
Het strijken verloopt hier altijd in stukken en brokken: een tiental minuten strijken om een kwartier te rusten… schandalig maar het is nu eenmaal zo.

Vandaag had ik weer een lastige en pijnlijke dag en een hele pak strijk voor de boeg. Ik stond dus langer achter de strijkplank dan verstandig, met de nodige pijn als gevolg.
In de late voormiddag ben ik naar de Action gereden om een barkruk.
Waarom heb ik dit niet veel eerder gedaan? Dit was zoveel gemakkelijker nu! Het antwoord? Omdat zittend strijken lui overkomt en dus wat tijd nodig had om te aanvaarden.
Het is aanvaard!

Energiezuinig op je lichaam, Werk

De ene dag blijkt de andere niet…

Het is een feit dat ik fysiek een mindere periode heb. Zoals de dokter eerder al zei: elke belasting is een overbelasting. Ik zit er dan ook niet mee in om mijn wandelstok te gebruiken: ik ben de starende blikken al gewoon. Maar….

Maandagmorgen besefte ik al bij het opstaan dat het echt een slechte dag zou worden. Ik ging niet zoals gewoonlijk met mijn elektrische fiets naar het werk, maar met de auto en besloot om mijn wandelstok te gebruiken.

Vanop de parking is het maar een paar honderd meter tot aan mijn bureau. De hoogbejaarde man die ’s morgens de kinderen helpt oversteken, keek maar heel raar toen hij me zag. Op de vraag of ik me had pijn gedaan, heb ik gewoon “een beetje” geantwoord.

Ik was opgelucht dat ik na die korte afstand al kon gaan zitten.

Op het werk zelf heb ik dankbaar gebruik gemaakt van mijn collega zodat ik stappen kon sparen. Ik moest echter twee keer door de refter passeren: 1 keer toen de kleuters er aan het eten waren en 1 keer toen de lagere schoolkinderen er zaten. Nu moet je weten dat driekwart van de kinderen en geen enkele leerkracht iets van mijn aandoening weet… dus bleef mijn wandelstok staan, terwijl dat telkens de grootste afstanden waren.

Sommige dingen zijn toch blijkbaar net een drempel te hoog….

Energiezuinig op je lichaam

10 maart = Dry shampoo day

Zoek het maar op, echt waar. Hoe verzinnen ze het!

Tot een aantal jaar geleden had ik dit nooit in huis. Het is niet het mama-zijn dat me hier heeft naar doen grijpen, maar wel het chronisch ziek zijn. Mijn timemanagement was altijd prima genoeg om met een fris gewassen kop haar op baan te gaan.

De aandoening zorgt ervoor dat ik veel pijn en weinig energie heb en dus soms onvoldoende om te douchen. Dit klinkt vreemd, maar het is een cliché: je weet niet wat vermoeidheid is tot je geen energie hebt om zelfs een douche te nemen. En dan is er de droogshampoo! Even sprayen, ondertussen me wassen aan de lavabo en dan is het al tijd om de shampoo uit te kammen.

Geeft het een even frisse kop? Nee, zeker niet! Maar het zorgt ervoor dat je wel verzorgd de deur uit kan en dat is al heel wat!

Energiezuinig op je lichaam, Werk

Rouwen

De laatste week ben ik niet echt te genieten. Niet dat ik boos ben, maar ik ben oh zo gefrustreerd en ongelukkig.
Elke dag raap ik mijn moed bijeen om me zo goed als mogelijk op het werk te concentreren en er mijn tijd zo efficiënt mogelijk te gebruiken. Dit lukt de meeste dagen wel, maar van zodra ik thuis ben, ben ik zo blij om me even op de zetel te kunnen leggen en bijna altijd val ik uitgeput in slaap. Zo uitgeput dat er geen energie over is om te koken of andere nodige huishoudtaken te doen.
En op zo’n momenten kan ik me zo ongelukkig voelen. Ik zou als prille veertiger in de fleur van mijn leven moeten zitten, vol plannen en energie. En dan is er telkens de confrontatie met de realiteit: een oud lijf dat tegenpruttelt bij de meest basale taken.
Oh wat wou ik dat er wisselstukken bestonden!
En dan besef je dat chronisch ziek-zijn een onophoudelijk rouwproces is. Mijn lichaam blijft telkens wat achteruit gaan, waardoor ik telkens weer iets moet afgeven, iets wat niet meer evident is. En dat is enorm lastig want tegen dat je ongeveer wil aanvaarden dat iets minder lukt, gaat dit lijf wat harder protesteren en opnieuw start het proces…
Meestal ben ik een enorme optimist, maar er zijn van die weken dat ik denk: “is dit nu mijn leven: opstaan, werken, thuiskomen, rusten en hunkeren naar mijn bed om morgen opnieuw te beginnen?” En jammer genoeg is dit hele perioden effectief de waarheid… en dan heb ik niet het gevoel dat ik leef, maar enkel het gevoel dat ik overleef en de dagen en uren afwacht tot mijn lijf weer wat recupereert.
Spectaculaire recuperaties zitten er duidelijk niet meer in.

In zo’n periodes zit ik liefst zoveel mogelijk in mijn  eentje, van de wereld afgesloten. Dit zijn ook momenten waar ik liefst van al op mijn bureau eet, in de stilte en de rust en ik hoef geen masker op te zetten. Trouwens, geef toe, hoeveel mensen zonder een chronische aandoening weten hoe pijn en uitputting voelen? Elke dag je voelen alsof je door een bus bent omver gereden.
Mijn man voelt het aan wanneer ik stiller ben, ik ben namelijk een open boek voor hem. Toch heb ik niet altijd zin om hem te tonen hoe ik me voel. Hij kan er toch niks aan verhelpen en heeft zelf al zorgen genoeg met zijn eigen spierziekte. Dit zal ook wel eigen zijn aan veel chronisch zieken: de omgeving willen sparen?

Door die slechte periode, is het moeilijk om weer dingen te plannen. Er moet nog vanalles gebeuren, maar ik leef niet alleen van dag tot dag, maar vaak ook van uur tot uur. En vorige zondag: toen waren het vele uurtjes Netflix. Soms ben ik dankbaar dat we met 2 ziek zijn: we begrijpen het belang van rusten en leven vaak aan hetzelfde trage tempo waar soms niks moet…. behalve de was….

Energiezuinig op je lichaam

Elke dag nemen zoals hij komt…

Gisteren was mooi weer uitgegeven. Aangezien we al lang op mooi weer zitten te wachten, moesten we ontsnappen. Het werd een dagje Knokke: wat wandelen, samen iets lekker eten, nog wat wandelen, ijsje eten en een laatste stuk wandelen.
Al bij al een mooie trot gedaan waardoor ik weer als een waggelende eend tot bij de auto raakte.
De rit naar huis was weer veel te lang voor de pijnlijke benen. Thuis was het enige dat nog comfortabel was mijn zetel… Deze uitstap zou ik niet ongestraft doen.
En ja ik heb het geweten: deze nacht wakker van mijn de pijnlijke benen. Niet te doen om nog te blijven liggen. Dju toch!
En gezien mijn hubby ook ziek is opgestaan, is het voor allebei een verplichte rustdag geworden. Wat een klote verloren dag! Geen optredens, geen sauna, geen uitstapje….


In de plaats: zetel, slapen, rusten en nu en dan een kwartiertje strijken. En misschien is het hier echt wel best dat we allebei ziek zijn: we begrijpen elkaar in deze verplichte rustdagen en de frustratie erom.

Het resultaat na een lange saaie dag rust: teveel calorieën binnen (en daar hebben we het binnenkort over), hopelijk morgen betere benen, een flinke dut gedaan en vooral een minder volle digicorder.

1 mei 2017 was behoorlijk gelijkaardig aan 1 mei 2016: een lijf dat schreeuwt om te liggen, met dat verschil dat het vorig jaar prachtig weer was en “gelukkig” vandaag wat kwakkelweer.

Energiezuinig op je lichaam

Energiezuinig op je lichaam worden

Als je lichaam er plots aan toe is als een defecte batterij van een IPhone, moet je zoals je IPhone in energiebesparingsmodus gaan. Aangezien ik altijd eerder als een Duracelleke door het leven ging, is dit een grote aanpassing voor mij. 

Zoals de kapotte batterij, kan ik het ene moment op 79% staan om 5 minuten later een foto te willen nemen en zien dat ik nog 18% over heb.

Mijn leven moet dus anders georganiseerd worden. 

Ik hou van perfect gestreken kledij. Ik voel me hier anders echt niet comfortabel bij. Vandaag is een eerste experiment voor mij, iets waar mijn ma al jarenlang van overtuigd is: drogen in een wassalon. De enorme drogers vragen niet veel tijd, en als je jeansbroeken en handdoeken lekker warm onmiddellijk perfect opplooit, moeten ze niet gestreken worden. Dit spaart dan weer mijn pijnlijke benen.

Hier zit ik nu… te wachten op de eerste droge dingen…


Terwijl ik de lichtste stoffen al uit de droogkas kan halen en opplooien, drogen de zwaardere stoffen verder… Tijdsbesparing dus.  

Zo… In totaal hebben de jeans 20 minuten gedroogd, heeft me dit 1 euro gekost en ben ik nog een goeie 10 minuten bezig geweest met plooien. Een strijkperfectionist als ik zal het merken aan de t-shirts maar zeker niet aan de jeans. Thuis zullen ze waarschijnlijk zelfs niks merken 👍🏻☺️

En eerlijk gezegd ben ik wel blij met mijn resultaat…


Voor herhaling vatbaar denk ik…

Xoxo