Energiezuinig op je lichaam, Werk

Vermoeidheid

Wat een week!
Maandag was de eerste werkdag na de vakantie. Een halve dag om te starten, ideaal dus. In de namiddag tijd voor een koffiekletske met 2 oud-collega’s die ik weer al veel te lang niet heb gezien.
Nu wou ik dat ik hele verhalen zou kunnen vertellen over deze week… maar het tegendeel is waar: mijn tijd bestond uit vechten om zo goed mogelijk te werken, en van zodra ik thuis was in slaap vallen. Totaal uitgeput. Waarom? Geen flauw benul.

Het is zo frustrerend! Het is zomer, mooi weer, en je kan van niks genieten. Te moe om in de tuin te zitten, te moe om naar de moestuin te gaan, te moe om te ademen eigenlijk.

Meer dan eens heb ik gefrustreerd gedacht: “Is dit nu mijn leven? Overleven om te kunnen gaan werken en werken om te kunnen overleven.”
Ik weet dat er weer minder vermoeide periode zal komen, maar wat zou ik graag eens vol energie zitten. Zie het als de lotto winnen: niet moeten nadenken wat ik zou willen doen, waar ik zou willen energie aan besteden maar gewoon doen waar ik zin in heb. En de volgende dag opnieuw opstaan vol energie.

Als ik 1 van de symptomen van mijn aandoening zou mogen wegtoveren, zou het absoluut die vermoeidheid zijn. Met de pijn valt te leven, daar kan je op karakter al veel tegen doen. Het moet heerlijk zijn, een leven zonder pijn, maar dit verbleekt volledig tegenover kunnen leven zonder die allesoverheersende vermoeidheid.
Pijn is trouwens ook een goede graadmeter om je grenzen te bewaken. De vermoeidheid niet, die bestaat maar in 2 dosissen: draaglijk en ondraaglijk.
En dan zit je daar in je eerste week na het verlof, waar de mensen vragen of je batterijen opgeladen zijn. Ik antwoord dan met een vluchtige “jaja” en probeer het onderwerp te veranderen. Mijn batterijen zijn gewoon defect, zoals van een oude iPhone: je denkt dat hij volledig opgeladen is, maar na even schakelt hij al automatisch over naar een energiebesparingsmodus.

Ik heb absoluut mijn verstand gebruikt: ik heb geslapen, geslapen en geslapen. Veel meer energie dan een luiaard heb ik buiten het werk niet verbruikt.. zonde van de tijd toch, maar het blijft verstandig. Hopelijk volgende week wat meer energie…

Energiezuinig op je lichaam, Werk

De ene dag blijkt de andere niet…

Het is een feit dat ik fysiek een mindere periode heb. Zoals de dokter eerder al zei: elke belasting is een overbelasting. Ik zit er dan ook niet mee in om mijn wandelstok te gebruiken: ik ben de starende blikken al gewoon. Maar….

Maandagmorgen besefte ik al bij het opstaan dat het echt een slechte dag zou worden. Ik ging niet zoals gewoonlijk met mijn elektrische fiets naar het werk, maar met de auto en besloot om mijn wandelstok te gebruiken.

Vanop de parking is het maar een paar honderd meter tot aan mijn bureau. De hoogbejaarde man die ’s morgens de kinderen helpt oversteken, keek maar heel raar toen hij me zag. Op de vraag of ik me had pijn gedaan, heb ik gewoon “een beetje” geantwoord.

Ik was opgelucht dat ik na die korte afstand al kon gaan zitten.

Op het werk zelf heb ik dankbaar gebruik gemaakt van mijn collega zodat ik stappen kon sparen. Ik moest echter twee keer door de refter passeren: 1 keer toen de kleuters er aan het eten waren en 1 keer toen de lagere schoolkinderen er zaten. Nu moet je weten dat driekwart van de kinderen en geen enkele leerkracht iets van mijn aandoening weet… dus bleef mijn wandelstok staan, terwijl dat telkens de grootste afstanden waren.

Sommige dingen zijn toch blijkbaar net een drempel te hoog….

Energiezuinig op je lichaam, Werk

Rouwen

De laatste week ben ik niet echt te genieten. Niet dat ik boos ben, maar ik ben oh zo gefrustreerd en ongelukkig.
Elke dag raap ik mijn moed bijeen om me zo goed als mogelijk op het werk te concentreren en er mijn tijd zo efficiënt mogelijk te gebruiken. Dit lukt de meeste dagen wel, maar van zodra ik thuis ben, ben ik zo blij om me even op de zetel te kunnen leggen en bijna altijd val ik uitgeput in slaap. Zo uitgeput dat er geen energie over is om te koken of andere nodige huishoudtaken te doen.
En op zo’n momenten kan ik me zo ongelukkig voelen. Ik zou als prille veertiger in de fleur van mijn leven moeten zitten, vol plannen en energie. En dan is er telkens de confrontatie met de realiteit: een oud lijf dat tegenpruttelt bij de meest basale taken.
Oh wat wou ik dat er wisselstukken bestonden!
En dan besef je dat chronisch ziek-zijn een onophoudelijk rouwproces is. Mijn lichaam blijft telkens wat achteruit gaan, waardoor ik telkens weer iets moet afgeven, iets wat niet meer evident is. En dat is enorm lastig want tegen dat je ongeveer wil aanvaarden dat iets minder lukt, gaat dit lijf wat harder protesteren en opnieuw start het proces…
Meestal ben ik een enorme optimist, maar er zijn van die weken dat ik denk: “is dit nu mijn leven: opstaan, werken, thuiskomen, rusten en hunkeren naar mijn bed om morgen opnieuw te beginnen?” En jammer genoeg is dit hele perioden effectief de waarheid… en dan heb ik niet het gevoel dat ik leef, maar enkel het gevoel dat ik overleef en de dagen en uren afwacht tot mijn lijf weer wat recupereert.
Spectaculaire recuperaties zitten er duidelijk niet meer in.

In zo’n periodes zit ik liefst zoveel mogelijk in mijn  eentje, van de wereld afgesloten. Dit zijn ook momenten waar ik liefst van al op mijn bureau eet, in de stilte en de rust en ik hoef geen masker op te zetten. Trouwens, geef toe, hoeveel mensen zonder een chronische aandoening weten hoe pijn en uitputting voelen? Elke dag je voelen alsof je door een bus bent omver gereden.
Mijn man voelt het aan wanneer ik stiller ben, ik ben namelijk een open boek voor hem. Toch heb ik niet altijd zin om hem te tonen hoe ik me voel. Hij kan er toch niks aan verhelpen en heeft zelf al zorgen genoeg met zijn eigen spierziekte. Dit zal ook wel eigen zijn aan veel chronisch zieken: de omgeving willen sparen?

Door die slechte periode, is het moeilijk om weer dingen te plannen. Er moet nog vanalles gebeuren, maar ik leef niet alleen van dag tot dag, maar vaak ook van uur tot uur. En vorige zondag: toen waren het vele uurtjes Netflix. Soms ben ik dankbaar dat we met 2 ziek zijn: we begrijpen het belang van rusten en leven vaak aan hetzelfde trage tempo waar soms niks moet…. behalve de was….

Werk

Wanneer je niet zoekt…

Er is heel veel gebeurd sinds mijn laatste post ondertussen een viertal maanden geleden. Ik mocht een aantal ontgoochelingen verwerken. Ten eerste de job die me heel uitdagend leek bij mijn werkgever werd me ontzegd omwille van mijn fysieke beperkingen. Op zo’n momenten voel je je echt onrecht aangedaan: willen en kunnen werken maar niet mogen, niet goed genoeg bevonden worden. Ik mocht zoals externe sollicitanten gewoon mee solliciteren voor andere jobs, maar met de melding dat ik niet meer als verpleegkundige zou betaald worden. Mijn drie bachelors bleken voor mijn werkgever plots niets meer waard. Toen ik het financiële plaatsje maakte, bleek dat ik ongeveer 900 euro bruto zou verliezen en dus minder zou verdienden dan mijn uitkering. Eerlijk is anders. Dat was het moment dat ik de klik heb gemaakt: ik zou niet enkel en alleen bij mijn eigen werkgever blijven zoeken.

Toen kwam het moment dat ik overal de jobaanbiedingen begon uit te pluizen. Maar als je 18 jaar als urgentieverpleegkundige hebt gewerkt en dit niet meer kan doen omwille van fysieke beperkingen, dan zijn de opties beperkt. Toch ging ik er voor: solliciteren als hoofdverpleegkundige in een rusthuis, als coördinator GAS-boetes bij een stad, hoofdverpleegkundige in een ziekenhuis, …. Vroeger heb ik nooit echt moeten solliciteren: de positieve evaluatie na een vakantiejob was voldoende om me aan te nemen. Daar zat ik daar dan: examens mee doen, intensieve sollicitatiegesprekken… Ik had voor mezelf een grote tijdsdruk opgelegd: ik wou en zou niet op invaliditeit gaan. Financieel was dit ook geen optie!
En compleet out of the blue kwam er een telefoontje: een internaat was heel dringend op zoek naar een verpleegkundige om heel het medisch-verpleegkundig luik uit te bouwen en of dit niets voor mij zou zijn…
Ik moest hier eigenlijk zelfs niet over nadenken, ik hapte onmiddellijk toe. Zo blij om weer werk te hebben, om me weer nuttig te kunnen maken. En opnieuw een job met verantwoordelijkheid en uitdaging mogen doen!

Ondertussen ben ik een maand geleden gestart. De setting is niet te vergelijken met een ziekenhuis, maar ik vind wel mijn draai. Ik heb nog heel veel te leren, want ik ben totaal niet vertrouwd met de Bijzondere Jeugdzorg.
Ik werk maar een 30-tal uur per week, maar voor mijn lijf is dit echt wel het maximum merk ik. Ik ben op het werk open geweest over mijn beperkingen. Ik schaam me niet om de lift te nemen, en spaar mijn benen als het nodig is. De eerste week viel ik onmiddellijk na mijn werk in slaap en nu nog merk ik dat mijn energielevel heel laag is. Alsof alles opgebruikt is op mijn werk…
Een paar maanden geleden zat mijn hoofd vol: vol frustraties en zorgen. Nu zit mijn hoofd opnieuw vol: vol informatie en ideeën. Wat een wereld van verschil!