Energiezuinig op je lichaam, Werk, Zelfzorg

Reflecties

Toen ik net deze post wou beginnen schrijven, merkte ik dat mijn laatste blogpost ging over de volledige uitputting die ik ervaar. En dan dacht ik eerst: “oei, is dat al zo lang zo erg?”

De laatste weken ervaar ik naast de uitputting een enorme onrust. Ik voel me vaak zonder reden zenuwachtig. Een nervositeit die ik niet kan rationaliseren.

De laatste weken verloopt het niet zoals gewoonlijk op het werk: ik maak kleine fouten, maar vooral ik werk niet zo efficiënt als anders en ik heb constant nood aan emo-eten.

Ondertussen tjool ik al de hele herfst en winter met de ene infectie na de andere. Infecties die constant hun tol eisen op mijn lichaam. Dit heb ik echt nog nooit meegemaakt in mijn leven. De ene luchtweginfectie na de andere, maagontsteking, pijnlijke en vermoeide spieren,…

De laatste weken heb ik ook al verschillende keren willen starten met een nieuwe post want er zijn heel veel dingen waarover ik zou willen schrijven. Maar mijn hoofd is zo’n vermoeide chaos dat ik er nog geen enkele keer toe gekomen ben.

En die vermoeidheid blijft: hobby en vrijwilligerswerk lijdt er onder. Elk moment vrije tijd wordt ingevuld met slapen.
Vandaag, zondag, ben ik om 13u30 “even” op mijn bed gaan liggen. Uiteindelijk ben ik rond 16u wakker geworden en wist ik van de wereld niet meer. Die dutjes kan ik niet af en toe, maar kan ik dagelijks. Wat een verspilling van tijd. Tijd die ik in mijn huishouden zou kunnen steken, maar ook tijd die ik voor mijn hobby kan hebben.

Ik heb deze week een heel lang gesprek gehad met mijn huisarts en er werd me meermaals op het hart gedrukt dat ik grenzen zal moeten stellen. Niet alleen grenzen om mijn fysiek zo optimaal mogelijk te houden, maar ook grenzen naar mijn omgeving (lees:werk en vrijwilligerswerk). En dat zijn even moeilijke grenzen.
Gezien ik liefst zo veel mensen mogelijk tevreden stel, heb ik niet de gewoonte om duidelijke grenzen te stellen waarbij ik mezelf te vaak voorbij loop. En nu blijkt dit een zware impact te hebben op mijn weerstand en dus op mijn dagelijkse gezondheid.


Zelf weet ik nog niet direct hoe ik zal leren grenzen stellen. Dat het met vallen en opstaan zal zijn, staat vast. Zeker op mijn werk, weet ik niet direct hoe ik dat zal aanpakken. Ze blinken niet uit in de beste leiderschapskwaliteiten. Zucht.

Gelukkig heb ik zoals jullie weten een hele liefdevolle echtgenoot. Hij laat me de broodnodige rust nemen en herinnert me er ook regelmatig aan. Ik weet dat hij zowel naast als achter me staat om een betere versie van mezelf te worden.

Energiezuinig op je lichaam, Werk, Zelfzorg

Uitputting

Het heeft me heel veel tijd gekost om toe te geven dat ik momenteel volledig uitgeput ben.Het is ondertussen 2 weken geleden dat we met de kinderen in de bioscoop zaten en ik zat er gewoon apathisch bij. Ik had nul energie meer. Ik voelde me leeg en met een zwaar lijf dat niet mee wou.Mijn man zag het aan mijn gezicht, maar liet het me zelf zeggen. Daar midden de film zei ik: “ik ben uitgeput, ik kan niet meer”. En kort erna: “morgen ga ik niet werken”.


Nu, voor wie mij kent: ik ga liever ziek werken dan thuis te blijven. En dat had ik de weken ervoor dan ook gedaan. Drie weken aan een stuk, met een luchtweginfectie, eerst met een hese stem en dan zonder stem, de ene dag al wat meer piepen dan de andere dag.Het hoogstnodige werk raakte gedaan, maar eerlijk, ik had al weinig energie om mijn enthousiaste zelf te zijn op het werk.Doordat maar het hoogstnodige werk klaar raakte, kwam ik ook niet echt tevreden thuis van mijn werkdag.Daar zat ik dan op maandag bij de huisarts. Zelf zei hij onmiddellijk dat ik er ellendig en getrokken uit zag en daarop durfde ik zeggen dat ik uitgeput was. Naast een hoop medicatie voor de luchtweginfectie schreef hij me ook onmiddellijk een week ziekteverlof voor. En omdat ik zo uitgeput was, had ik zelfs geen fut om tegen te pruttelen. In elk ander geval zou ik zeggen dat een tweetal dagen voldoende was en ik zou zien.De hele week kwam ik amper uit mijn bed: ik sliep dag en nacht. En nog werd ik niks minder moe.


Ik kreeg nog een briefje bij voor 3 dagen extra, maar in de plaats ging ik halve dagen werken. De hele namiddag sliep ik.Vanaf maandag ga ik opnieuw gewoon aan de slag. Maar eerlijk… ik durf niet zeggen hoe lang ik het volhou want ik voel me nog steeds doodmoe, leeg, … En het hoofd wil wel, maar het lijf niet.Ik zal weer niet goed genoeg geluisterd hebben ernaar de laatste maanden zeker?
Vorige week kwam mijn lieve schoonzus mijn strijk doen. Superdankbaar ben ik er voor. De was raakte thuis wel gedaan, maar de strijk niet. Toen ze het voorstelde, probeerde ik het nog af te wimpelen omdat ik dan een gevoel van afhankelijkheid heb, maar ze wou toch geen nee horen. Het was een enorme hulp voor me en we konden nog eens bijpraten.


Nu zit ik in het wassalon. Om energie te sparen, heb ik hier een paar machines laten draaien en die zitten nu in de droogkast. Op die manier ben ik dan op een voormiddag met alles rond om me in de namiddag niet schuldig te voelen dat ik ga slapen…. Nooit gedacht dat mijn dagelijks leven een uitputtingsslag zou worden.

Energiezuinig op je lichaam, Werk

Vermoeidheid

Wat een week!
Maandag was de eerste werkdag na de vakantie. Een halve dag om te starten, ideaal dus. In de namiddag tijd voor een koffiekletske met 2 oud-collega’s die ik weer al veel te lang niet heb gezien.
Nu wou ik dat ik hele verhalen zou kunnen vertellen over deze week… maar het tegendeel is waar: mijn tijd bestond uit vechten om zo goed mogelijk te werken, en van zodra ik thuis was in slaap vallen. Totaal uitgeput. Waarom? Geen flauw benul.

Het is zo frustrerend! Het is zomer, mooi weer, en je kan van niks genieten. Te moe om in de tuin te zitten, te moe om naar de moestuin te gaan, te moe om te ademen eigenlijk.

Meer dan eens heb ik gefrustreerd gedacht: “Is dit nu mijn leven? Overleven om te kunnen gaan werken en werken om te kunnen overleven.”
Ik weet dat er weer minder vermoeide periode zal komen, maar wat zou ik graag eens vol energie zitten. Zie het als de lotto winnen: niet moeten nadenken wat ik zou willen doen, waar ik zou willen energie aan besteden maar gewoon doen waar ik zin in heb. En de volgende dag opnieuw opstaan vol energie.

Als ik 1 van de symptomen van mijn aandoening zou mogen wegtoveren, zou het absoluut die vermoeidheid zijn. Met de pijn valt te leven, daar kan je op karakter al veel tegen doen. Het moet heerlijk zijn, een leven zonder pijn, maar dit verbleekt volledig tegenover kunnen leven zonder die allesoverheersende vermoeidheid.
Pijn is trouwens ook een goede graadmeter om je grenzen te bewaken. De vermoeidheid niet, die bestaat maar in 2 dosissen: draaglijk en ondraaglijk.
En dan zit je daar in je eerste week na het verlof, waar de mensen vragen of je batterijen opgeladen zijn. Ik antwoord dan met een vluchtige “jaja” en probeer het onderwerp te veranderen. Mijn batterijen zijn gewoon defect, zoals van een oude iPhone: je denkt dat hij volledig opgeladen is, maar na even schakelt hij al automatisch over naar een energiebesparingsmodus.

Ik heb absoluut mijn verstand gebruikt: ik heb geslapen, geslapen en geslapen. Veel meer energie dan een luiaard heb ik buiten het werk niet verbruikt.. zonde van de tijd toch, maar het blijft verstandig. Hopelijk volgende week wat meer energie…

Energiezuinig op je lichaam, Werk

De ene dag blijkt de andere niet…

Het is een feit dat ik fysiek een mindere periode heb. Zoals de dokter eerder al zei: elke belasting is een overbelasting. Ik zit er dan ook niet mee in om mijn wandelstok te gebruiken: ik ben de starende blikken al gewoon. Maar….

Maandagmorgen besefte ik al bij het opstaan dat het echt een slechte dag zou worden. Ik ging niet zoals gewoonlijk met mijn elektrische fiets naar het werk, maar met de auto en besloot om mijn wandelstok te gebruiken.

Vanop de parking is het maar een paar honderd meter tot aan mijn bureau. De hoogbejaarde man die ’s morgens de kinderen helpt oversteken, keek maar heel raar toen hij me zag. Op de vraag of ik me had pijn gedaan, heb ik gewoon “een beetje” geantwoord.

Ik was opgelucht dat ik na die korte afstand al kon gaan zitten.

Op het werk zelf heb ik dankbaar gebruik gemaakt van mijn collega zodat ik stappen kon sparen. Ik moest echter twee keer door de refter passeren: 1 keer toen de kleuters er aan het eten waren en 1 keer toen de lagere schoolkinderen er zaten. Nu moet je weten dat driekwart van de kinderen en geen enkele leerkracht iets van mijn aandoening weet… dus bleef mijn wandelstok staan, terwijl dat telkens de grootste afstanden waren.

Sommige dingen zijn toch blijkbaar net een drempel te hoog….

Energiezuinig op je lichaam, Werk

Rouwen

De laatste week ben ik niet echt te genieten. Niet dat ik boos ben, maar ik ben oh zo gefrustreerd en ongelukkig.
Elke dag raap ik mijn moed bijeen om me zo goed als mogelijk op het werk te concentreren en er mijn tijd zo efficiënt mogelijk te gebruiken. Dit lukt de meeste dagen wel, maar van zodra ik thuis ben, ben ik zo blij om me even op de zetel te kunnen leggen en bijna altijd val ik uitgeput in slaap. Zo uitgeput dat er geen energie over is om te koken of andere nodige huishoudtaken te doen.
En op zo’n momenten kan ik me zo ongelukkig voelen. Ik zou als prille veertiger in de fleur van mijn leven moeten zitten, vol plannen en energie. En dan is er telkens de confrontatie met de realiteit: een oud lijf dat tegenpruttelt bij de meest basale taken.
Oh wat wou ik dat er wisselstukken bestonden!
En dan besef je dat chronisch ziek-zijn een onophoudelijk rouwproces is. Mijn lichaam blijft telkens wat achteruit gaan, waardoor ik telkens weer iets moet afgeven, iets wat niet meer evident is. En dat is enorm lastig want tegen dat je ongeveer wil aanvaarden dat iets minder lukt, gaat dit lijf wat harder protesteren en opnieuw start het proces…
Meestal ben ik een enorme optimist, maar er zijn van die weken dat ik denk: “is dit nu mijn leven: opstaan, werken, thuiskomen, rusten en hunkeren naar mijn bed om morgen opnieuw te beginnen?” En jammer genoeg is dit hele perioden effectief de waarheid… en dan heb ik niet het gevoel dat ik leef, maar enkel het gevoel dat ik overleef en de dagen en uren afwacht tot mijn lijf weer wat recupereert.
Spectaculaire recuperaties zitten er duidelijk niet meer in.

In zo’n periodes zit ik liefst zoveel mogelijk in mijn  eentje, van de wereld afgesloten. Dit zijn ook momenten waar ik liefst van al op mijn bureau eet, in de stilte en de rust en ik hoef geen masker op te zetten. Trouwens, geef toe, hoeveel mensen zonder een chronische aandoening weten hoe pijn en uitputting voelen? Elke dag je voelen alsof je door een bus bent omver gereden.
Mijn man voelt het aan wanneer ik stiller ben, ik ben namelijk een open boek voor hem. Toch heb ik niet altijd zin om hem te tonen hoe ik me voel. Hij kan er toch niks aan verhelpen en heeft zelf al zorgen genoeg met zijn eigen spierziekte. Dit zal ook wel eigen zijn aan veel chronisch zieken: de omgeving willen sparen?

Door die slechte periode, is het moeilijk om weer dingen te plannen. Er moet nog vanalles gebeuren, maar ik leef niet alleen van dag tot dag, maar vaak ook van uur tot uur. En vorige zondag: toen waren het vele uurtjes Netflix. Soms ben ik dankbaar dat we met 2 ziek zijn: we begrijpen het belang van rusten en leven vaak aan hetzelfde trage tempo waar soms niks moet…. behalve de was….

Werk

Wanneer je niet zoekt…

Er is heel veel gebeurd sinds mijn laatste post ondertussen een viertal maanden geleden. Ik mocht een aantal ontgoochelingen verwerken. Ten eerste de job die me heel uitdagend leek bij mijn werkgever werd me ontzegd omwille van mijn fysieke beperkingen. Op zo’n momenten voel je je echt onrecht aangedaan: willen en kunnen werken maar niet mogen, niet goed genoeg bevonden worden. Ik mocht zoals externe sollicitanten gewoon mee solliciteren voor andere jobs, maar met de melding dat ik niet meer als verpleegkundige zou betaald worden. Mijn drie bachelors bleken voor mijn werkgever plots niets meer waard. Toen ik het financiële plaatsje maakte, bleek dat ik ongeveer 900 euro bruto zou verliezen en dus minder zou verdienden dan mijn uitkering. Eerlijk is anders. Dat was het moment dat ik de klik heb gemaakt: ik zou niet enkel en alleen bij mijn eigen werkgever blijven zoeken.

Toen kwam het moment dat ik overal de jobaanbiedingen begon uit te pluizen. Maar als je 18 jaar als urgentieverpleegkundige hebt gewerkt en dit niet meer kan doen omwille van fysieke beperkingen, dan zijn de opties beperkt. Toch ging ik er voor: solliciteren als hoofdverpleegkundige in een rusthuis, als coördinator GAS-boetes bij een stad, hoofdverpleegkundige in een ziekenhuis, …. Vroeger heb ik nooit echt moeten solliciteren: de positieve evaluatie na een vakantiejob was voldoende om me aan te nemen. Daar zat ik daar dan: examens mee doen, intensieve sollicitatiegesprekken… Ik had voor mezelf een grote tijdsdruk opgelegd: ik wou en zou niet op invaliditeit gaan. Financieel was dit ook geen optie!
En compleet out of the blue kwam er een telefoontje: een internaat was heel dringend op zoek naar een verpleegkundige om heel het medisch-verpleegkundig luik uit te bouwen en of dit niets voor mij zou zijn…
Ik moest hier eigenlijk zelfs niet over nadenken, ik hapte onmiddellijk toe. Zo blij om weer werk te hebben, om me weer nuttig te kunnen maken. En opnieuw een job met verantwoordelijkheid en uitdaging mogen doen!

Ondertussen ben ik een maand geleden gestart. De setting is niet te vergelijken met een ziekenhuis, maar ik vind wel mijn draai. Ik heb nog heel veel te leren, want ik ben totaal niet vertrouwd met de Bijzondere Jeugdzorg.
Ik werk maar een 30-tal uur per week, maar voor mijn lijf is dit echt wel het maximum merk ik. Ik ben op het werk open geweest over mijn beperkingen. Ik schaam me niet om de lift te nemen, en spaar mijn benen als het nodig is. De eerste week viel ik onmiddellijk na mijn werk in slaap en nu nog merk ik dat mijn energielevel heel laag is. Alsof alles opgebruikt is op mijn werk…
Een paar maanden geleden zat mijn hoofd vol: vol frustraties en zorgen. Nu zit mijn hoofd opnieuw vol: vol informatie en ideeën. Wat een wereld van verschil!