Familie, Zelfzorg

Verloren tekst

Ik had de laatste dagen een hele tekst geschreven die met de internetverbindingsproblemen in Frankrijk blijkbaar toch niet bewaard was in concept… dju toch.

Het belangrijkste van de tekst was hoe ik me als chronisch-zieke mama me dagelijks voel tegenover mijn kinderen. Het belangrijkste gevoel dat telkens terugkeert, is falen. Falen omdat je fysiek niet alles kan wat je zou willen doen. Falen omdat ze vaker moeten helpen met taakjes dan je zou willen. Falen omdat je vaak uitgeput na je fulltime job weinig energie over hebt om kwalitatief energie in je kinderen te steken.

Toch weet ik dat ik echt wel mijn best doe. Ik ken mama’s of bij uitbreiding ouders die hun kind eerder als een statussymbool zien en er totaal geen tijd in steken, ondanks dat ze tijd zat hebben ervoor. Ouders die hun kinderen als keuze zo lang als mogelijk in de opvang of studie laten omdat ze hen als een last zien. Een ouder die zijn kinderen gaat uitbesteden wanneer de vrouw gaan werken is in het weekend om toch maar de rust hebben die hij wil terwijl hij net op die momenten q-time met zijn kinderen zou kunnen hebben.

Ik heb al vaak gedacht waarom ik zo vaak dit gevoel heb van falen. Een belangrijk deel is – denk ik – het feit dat ik alles graag onder controle heb. En dit lijf heb ik niet onder controle. Het lijf is baas want het crasht wanneer het wil, het weigert dienst wanneer het het gedacht heeft en daar heb ik jammer genoeg niks aan te zeggen. Ik heb al heel vaak geprobeerd om toch mijn zin door te drijven en niet te luisteren naar dat lijf. Telkens was het resultaat dat ik dit extra hard heb moeten uitboeten en mijn neuroloog ervan uitgaat dat ik mijn lijf hierdoor onherstelbare schade heb toegebracht. Het zij zo… Koppigheid heeft blijkbaar zijn prijs.

Deze week heb ik mijn lijf bij momenten weeral tot het uiterste gedreven in functie van de kinderen. Maar ook in functie van dingen die ik nog wil zien nu het nog kan. Bepaalde historische dingen zijn nu eenmaal niet echt toegankelijk gebouwd. Best dat mijn Fitbit-horloge plat is en ik de lader thuis ben vergeten want eigenlijk wil ik niet weten hoeveel trappen ik de laatste anderhalve week heb gedaan. Het zou wel mooi geweest zijn voor mijn statistieken, dat wel.

Ik zal dus moeten leren leven met het gevoel van falen, of nog beter: het niet meer als falen proberen te zien. Dit zal nog zijn tijd nodig hebben alleszins.

Familie

Schoonouders

Er bestaan zoveel clichéverhalen over schoonouders en ik heb de pech dat mijn relatie met mijn schoonouders alle clichés bevestigt.

Als ik terugkijk, heb ik nog nooit voldaan voor hen: ik ben een gescheiden vrouw met 2 kinderen. Dat hun zoon ook gescheiden was met 1 kind telde niet mee. Meermaals heb ik te horen gekregen dat ik niet aan de status van de ex van mijn man kan voldoen omdat ik hen geen kleinkind heb geschonken.
Dat de ex hun zoon heeft laten zitten omdat ze dacht dat het gras aan de overkant groener was, willen ze niet zien. Geen punt voor mij we de echtscheiding inzette, maar stop met een ander continu onterecht op te hemelen!
Ontelbare keren heb ik moeten horen dat de ex zo’n perfecte huisvrouw was en ik niet. Nee dat klopt, ik heb mijn gaven en mijn fouten. Ze heeft nooit fulltime gewerkt en ze steekt geen energie in haar kind. Dan kan je huis er toch perfect bijliggen hé.
Ze kan echt wel enorm lekker koken en is heel creatief en smaakvol qua decoratie. Ze heeft talenten die ik inderdaad niet heb.

Dat ik net als de mama van hun kleinkind 1 week op 2 voor hem zorg en met liefde omring, is niet belangrijk, enkel het bloed is belangrijk.
Mijn schoonvader neemt het me kwalijk dat ik fulltime ga werken: dit maakt me een slechte moeder, en wij, werkende vrouwen zijn de oorzaak van de echtscheidingen. Ik kon over het tweede punt niet anders dan hem gelijk geven: doordat we gaan werken, zijn we niet langer afhankelijk en kunnen we tenminste een zelfstandig leven leiden. Dat ik mijn niet-werkende tijd samen met mijn man maximaal in onze kinderen investeer, wordt andermaal genegeerd.

Een goed jaar geleden hebben ze mij en mijn ouders enorm hard gekwetst, zonder reden, zonder aanleiding en nog eens getoond dat ik in hun visie niets waard ben, en mijn familie ook niet.

Gisteren moesten we, ja het was van moeten, met de schoonfamilie gaan eten. Het was een fake en achterbakse bedoening. Een verjaardagsfeestje van de kleinzoon van 10 jaar geleden werd opgehemeld omdat het nog met een ex-lief was. Alles maar dan ook alles staat in het teken van me te laten voelen dat ik eigenlijk niet gewenst ben. Als je keihard de opmerking mag horen en plein public “we weten van welk volk ze is…”, kan dit onmogelijk nog goed komen.

Een paar maanden geleden hebben ze een nieuwe foto in hun living gehangen: mijn man met zijn ex en hun zoon. Een foto van op zijn vormsel waarvan ik nog had gezegd dat het een mooi souvenir zou zijn voor de zoon. Een foto van ons gezin is niet aanwezig. Waarom ik nog ga? Ik wil tonen dat ik boven hen sta, en dat ze me met niks zullen raken,

Ik heb vriendelijk gelachen en een poker-face opgezet om mezelf te beschermen… choose your battles! Want wat heb ik in de jaren geleerd: zwijgen kan vaak niet verbeterd worden. Zoals vorig jaar op vaderdag toen ze ons de deur hebben gewezen, heb ik letterlijk geen woord gezegd. Ik ben gewoon mijn man gevolgd. Ze kunnen me dan toch geen rebels gedrag verwijten.

Vandaag zit mijn hoofd nog te malen van deze valse bedoening: het zou zo anders kunnen. Net zoals bij mijn thuis waar iedereen geliefd is voor zijn kwaliteiten, waar je helemaal jezelf kan zijn en niet constant op eieren moet lopen.
Na bijna 10 jaar is het wel duidelijk dat het er bij de schoonfamilie niet inzit…

Algemeen, Zelfzorg

Eyeopener

Het is nu ongeveer een jaar sinds ik een lezing volgde van Fleur van Groningen over het leven zonder filter.
Ik ben er zelf maar heel laat achter gekomen dat ik ook bepaalde filters mis. Ik dacht altijd dat het probleem bij mij persoonlijk lag, dat mensen boos waren op me, dat mensen mij niet moesten hebben. Maar blijkbaar zijn het vooral mijn veel te sterke voelsprieten die me vaak parten spelen.
Ik heb ondertussen geleerd om die sterke voelsprieten als talent in te zetten. Bij mensen waarmee ik een band heb (of het nu vriendschap of professioneel is), kan ik inspelen op wat ik aanvoel. Ja, ik ben hoogsensitief en nee, ik hoef niet de zorgen van de hele wereld op mij te nemen.

Ik heb geleerd om in de overprikkelde periodes me terug te trekken. Het is een tijd van vooral stilzwijgen voor mij. Niet dat ik mijn omgeving ga negeren, maar ik hou het liever wat beperkter. Mijn mama reageert dan na een aantal dagen dat ik nogal stil ben geweest. Vroeger had ik daar altijd een excuus voor klaar: dat ik het te druk had met mijn werk en mijn gezin. En eigenlijk is dat niet gelogen. Doordat mijn hoofd en met uitbreiding zelfs mijn hele lijf vol zit met prikkels, gebruik ik mijn laatste energie voor werk, huishouden en gezin.
Het liefste wat ik dan doe, is nietszeggende series opzetten zoals “90 days fiancé” of spelletjes spelen op mijn telefoon of tablet. Series, realityprogramma’s of spelletjes waar je je denkknop kan uitzetten. En dat is ideaal want mijn hoofd zit zo vol dat ik eigenlijk de helft van het programma niet besef gezien mijn molentje maar blijft draaien. Het boek “Leven zonder filter” heeft me dus veel meer inzicht gegeven in mijn eigen zijn, mijn eigen doen.

Maar toch is niet dat de grote eyeopener geweest. Fleur vertelde over de “overtreders”, over relaties met narcisten en toen gingen mijn ogen echt letterlijk en figuurlijk open. Haar verhaal over een relatie was echt het verhaal van mijn eerste huwelijk. Toen besefte ik dat mijn ex-man een echte narcist was en waarom ik in zo’n vicieuze cirkel was terechtgekomen.
Ik was heel sociaal, open en redelijk vrijgevochten. Ik snap nog steeds niet dat ik in zijn val ben getrapt, maar dankzij het boek heb ik inzicht gekregen in het patroon van een narcist.
Mijn ex, W. , overlaadde me met aandacht en liefdevolle berichten. Na een pijnlijke en onverwachte breuk een half jaar eerder, deed me dit veel deugd.
Toch startte al snel zijn jaloers gedrag, waarvan hij de oorzaak legde bij zijn ex die hem jarenlang op alle mogelijk manieren had bedrogen. Ik bond in en begreep hem. Ik paste me aan. En dit zou een patroon worden dat jarenlang zou doorgaan.
Toen we pas getrouwd waren, was ik snel zwanger. Iets waar we allebei enorm naar verlangden. Ik deed samen met mijn papa verbouwingen in het huis tijdens mijn zwangerschap en W. was vele uren van huis. Op mijn verjaardag nam ik een dag vrijaf van de bouwwerken (ik moest dan wel thuisblijven van het werk, maar stilzitten zit niet in mijn aard) en trok ik een namiddag erop uit met mijn mama om te shoppen: zwangerschapskledij halen. Het was een hele gezellige moeder-dochternamiddag. ’s Avonds kwamen mijn ouders nog eten en er leek geen vuiltje aan de lucht… tot ze vertrokken. Het kot was te klein: ik had geen recht om met mijn ma weg te gaan, mijn plaats was thuis: om het huishouden te doen. Ik was toen nog geen 6 maanden getrouwd en besefte voor de eerste keer: wat heb ik gedaan?

Zo gingen verschillende jaren voorbij met meer en meer isolement en ruzies. Hij stookte ruzie tussen mij en mijn ouders: hij maakte mij zwart bij hen en hen zwart bij mij. Ik zocht hen minder op en durfde nergens over praten gezien ik ervan uitging dat ze toch op me neerkeken. Nooit heb ik zijn gemanipuleer hier doorgehad.

De ommekeer is gekomen toen ik opnieuw ging studeren. Ik wou een banaba behalen, in combinatie met mijn job en mijn gezin. Dit zou me lukken.
W. stond hier eerst heel positief tegenover: het voedde zijn koopverslaving. Hij kwam thuis met onder andere een laptop die ik inderdaad nodig had. Inspraak qua keuze had ik dus niet. Maar ik was blij met mijn laptop.
Na een paar maanden begon ik mezelf terug te ontdekken: ik wist weer wie ik vroeger was en stond ervan versteld hoe ik me had laten meetrekken in de neerwaartse spiraal waar ik zelfs geen schim meer was van mezelf. En toen ben ik gaan rebelleren: ik begon tegen te spreken, gaf niet meer toe na zijn excuses omdat hij me weer eens openbaar had beledigd en gekleineerd. De ruzies werden intenser: ik was de slechtste moeder die hij ooit had ontmoet, ik was een slechte echtgenote want ik koos voor mezelf door te gaan studeren en niet voor mijn gezin, … Ik kan eigenlijk een heel boek schrijven over de goeie 6 jaar huwelijk.
In de zomer van 2009 gingen we met mijn ouders op reis. Daar kon hij geen drie weken aan een stuk zijn masker ophouden en het escaleerde. Op een moment was hij zelfs gewoon vertrokken…. Op dat moment grepen mijn ouders in: wanneer zouden ze de dochter van vroeger terugzien. Het was een opluchting dat ik naar mijn ouders toe de hele façade niet meer moest ophouden. Het heeft nog een 8-tal maanden geduurd eer de stap werd gezet.
Dit bleek de moeilijkste stap in mijn leven. Hij zou mij mijn huis, mijn werk en mijn kinderen afnemen en hij heeft alles gedaan om dit mogelijk te maken. Hij beschuldigde me zelfs van diefstal op het werk. Ik heb echter altijd open kaart gespeeld met mijn werkgever en zo had ik geanticipeerd. Uiteindelijk heeft hij me niks kunnen afnemen, maar het heeft bloed, zweet en tranen gekost. Ik werd gestalkt en geterroriseerd. Doodsbang ben ik geweest, maar uiterlijk bleef ik bijna altijd rustig en vrolijk.
Het is heel zwaar geweest en ik heb me heel lang schuldig gevoeld dat ik mijn kinderen hun gezin heb afgenomen. Maar eerlijk? Ik denk dat ik het niet had overleefd om in dat huwelijk te blijven: ik was met de grond gelijk gemaakt door hem. ik voelde me niets of niemand meer en had geen greintje zelfvertrouwen meer of vertrouwen in iemand anders.

Het heeft me jaren gekost om opnieuw te vertrouwen. Mijn huidige man, een echte schat, heeft me vaak gezegd: “je vertrouwt me niet”. Ik kon het gewoon niet.
Maar uiteindelijk met oneindig en liefdevol geduld kan ik op vandaag voluit zeggen dat ik hem volledig vertrouw.
Mijn rugzakje zal ik altijd meedragen en ik zal altijd gevoelig zijn om gelijkaardige situaties aan te voelen, maar het is ondertussen gelukkig veel lichter geworden.
Van mijn ouders weet ik ondertussen dat ze wel trots zijn op mij en is mijn band beter dan ooit.

Ik ben nu voor de tweede keer het boek aan het lezen en Fleur, dankjewel voor dit inzicht. En zoals je in mijn boek schreef: het boek is een leerrijke vriendin van me geworden.

Algemeen

Gedaan met het mooie weer…

Een paar dagen geleden postte ik nog hoeveel deugd mijn spieren hadden van het zalige warme weer.
Deze morgen begon zoals de vorige dagen met een redelijk weertje.

In de namiddag begon het weer om te slaan, niet direct in temperaturen want die was nog aangenaam, maar het werd wel zwaarbewolkt en het regende bij momenten.

Ik heb geen zotte inspanningen gedaan, maar toch vanaf rond 18u begonnen mijn benen extreem veel pijn te doen: de typische lastige, stralende, brandende, … pijn. Ik had gewoon pompoenmuffins gebakken en was zelfs niet meer aan strijken toegekomen. Mocht ik niet beter weten, ik zou denken dat ik mijn pijnstilling deze morgen niet had genomen. Ik heb ook al de hele avond veel meer tremor in mijn ene arm en hand.

De muffins ruiken en smaken gelukkig heerlijk, dus het was geen verloren energie om ze te maken met de halve butternut die ik nog over had.


Het is me al eerder opgevallen dat slecht weer een negatieve invloed heeft op mijn klachten, maar het is pas morgen dat het weer echt zal omslaan. Terwijl de ernst van mijn klachten extreem is toegenomen.

Dat belooft weer voor de nacht…. en de nagels zijn weeral gefrustreerd afgepulkt….

Energiezuinig op je lichaam, Food

Eerste ervaring met Foodbag

Deze week moet ik niet werken en mijn lijf moet echt wel recupereren. Dagelijks stellen we elkaar de vraag wat de ander wil eten. Telkens geven we allebei het antwoord: “geen idee, kies maar”.
Vaak kiezen we dan uit snelle gerechten en we hervallen dus in klassiekers. Vorige week zag ik een reclame voor de SANA-box van Foodbag en wou dit echt eens proberen gezien de recepten me echt wel aanspraken. Het “verplicht” me om eens groenten te gebruiken die ik anders meestal laat liggen zoals paksoi en koolrabi.
Ik kon kiezen uit levering op maandagnamiddag/avond of op dinsdagnamiddag/avond. Eigenlijk zou dit een praktische keuze zijn want ik moet op maandagnamiddag nooit werken. Als de box meevalt, kan het zijn dat ik dit nog doe. Ik zocht en vond op internet nog een kortingscode wat me nog 20 euro bespaarde.

Deze namiddag werd de gigantische doos geleverd: de ingrediënten voor 4 maaltijden voor 2 personen en 12 stukken fruit. Onmiddellijk besefte ik dat ik best plaats maakte in de koelkast voor alle ingrediënten en dat opnieuw wat orde creëeren op zijn plaats was. Hebben jullie dat ook dat de koelkast zo snel telkens een rommelboeltje wordt waar een kat zijn jongen niet meer zou vinden?

Deze week maak ik gewoon alle gerechten ’s avonds als we samen thuis zijn. Het zou echter mijn bedoeling zijn om wanneer haalbaar dit ’s avonds te maken om de dag nadien mee te nemen naar het werk.

Deze post zal dus over verschillende dagen geschreven worden. Vandaag staat de spaghetti courgette met scampi in curry-kokossaus op het menu.
Mijn man was pas heel laat klaar met werken, dus ik was echt blij dat ik een maaltijd had die en snel klaar was en gelukkig niet zwaar.
Gezien het ondertussen al 21u40 was, had ik noch de tijd noch de zin om werk te maken van mijn foodfotografie. De honger was iets te groot geworden. Mocht het er niet smakelijk meer uitzien, het was het absoluut wel. Zelfs de kritische wederhelft was heel aangenaam verrast.

Op dinsdag stond de kip met spinaziesaus, selder, rode quinoa en gepofte prei op het dagmenu. Opnieuw was dit een heel simpel gerechtje met smaakcombinaties die ik zelf niet zou bedenken. Mijn man eet graag saus bij zijn gerecht en ook vandaag was hier geen gebrek aan. De spinaziesaus was echt heel fris van smaak en mijn man besefte dus niet dat zijn saus bijna enkel op groentenbasis was.
De porties zijn echt heel ruim en er wordt niet bespaard op smaakmakers en zo. Alle ingrediënten zijn echt kwalitatief en vers. (Nee ik word niet gesponsord door Foodbag)
Ik had het wat moeilijker om te dresseren qua kleuren, maar het smaakte heerlijk!

Woensdag: dag 3 van mijn Foodbag-experiment met op het menu varkenshaasje met roodlofsalade, koolrabi en mosterdsaus. Ik zou zeggen dat het de eerste keer is dat ik koolrabi kocht, maar dit klopt niet helemaal: ik had dat al eens gekocht, maar had geen inspiratie wat ik er kon mee aanvangen waardoor hij in de groenbak eindigde.

In het recept van Sandra moest de koolrabi geschild worden en dan in dunne partjes gesneden in een ovenschaal. Wat peper, zout en olijfolie erop en de oven binnen. De laatste 5 minuten nog een peer in partjes erbij. De koolrabi smaakte zacht en wat gekarameliseerd. Een echte meevaller!
Het receptje was echt een toppertje! Heerlijke yoghurt-mosterdsaus met limoen en een zacht gegaard varkenshaasje. En ook met dit recept krijgt de wederhelft de saus waar hij op verlekkerd is. Hij kon niet mee-eten maar het leent zich prima om mee te nemen naar het werk. Ideaal gezien het recept voor donderdag vegetarisch is en hij toch graag zijn stukje vlees of vis heeft.
Hoe dan ook: dit zal vaker op tafel komen!

Donderdag, laatste Foodbagdag voor deze week met een vegetarische schotel op de planning: ovengebakken butternut met notengremolata en spiegelei.
Gegrilde butternut vind ik heel lekker, maar van de paksoi ben ik niet wild. Ik heb dit nog maar 2 keer gegeten en had het niet zelf klaargemaakt.
Ook nu was het gerecht op een half uur klaar en ook dit gerecht zat echt lekker in elkaar qua smaken. De notencrumble maakte het echt af door de combinatie met de parmezaanse kaas en citroen. Opnieuw was de hubby ook positief over de smaakcombinaties.

Ook nu waren de porties eigenlijk weer veel te ruim voor ons. Aan mijn figuur zou je het niet zeggen, maar we zijn geen supergrote eters.
Na deze week hebben we niet veel afval. Wat heb ik over: 1 roodlof, een halve paksoi en een halve butternut.

Voor de butternut heb ik nog een lekker ontbijtgerechtje uit de Breakfast Club en de paksoi zal ik in een soep verwerken. Het roodlof verwerk ik wel in een slaatje morgen of overmorgen.

Is de Foodbag voor herhaling vatbaar? Voor mij absoluut. Niet voor elke week, maar een week per maand lijkt me ideaal. Geen zorgen over boodschappen, geen inspiratie ter plaatse in de winkel opdoen, geen onnodige ingrediënten mee naar huis,… Enkel de thermomix is deze week een beetje werkloos geweest.

Energiezuinig op je lichaam, Vrije tijd, Zelfzorg

Plannen uitgesteld

Gisteren had ik een hele aangename dag. Het was een lange dag die ’s morgens rond 8u begon en een twaalftal uur later afgerond was.
Een dag waar ik elk jaar naar uitkijk.

Door het iets mindere weer dan de vorige jaren dacht ik dat het fysiek wat minder lastig zou zijn: anders staan we een hele tijd in het zonnetje tegenover het café te aperitieven maar nu zaten we binnen.
In de namiddag was het echter vooral staan en dan nog een hele trip wandelen van onze laatste locatie naar de bus. Ik had mijn wandelstok mee, maar was oh zo blij dat we er geraakt waren. Ik kon echt niet meer: pijn en verzuring in de benen, de voeten brandden lijk zot en de bus had echt geen kilometer verder meer mogen staan.

Thuis aangekomen nog even rusten in de zetel. Ik verwachtte vandaag om vanillestokje te doen, maar ik hield rekening met vermoeidheid. Deze voormiddag kan ik echter amper op de benen staan van de pijn. Al mijn taakjes die ik had gepland, in de koelkast.

Dit is zo van het meest frustrerende aan mijn aandoening: dat altijd leren leven met van dag tot dag te leven en weinig plannen mogen maken.
Het waren nochtans geen grote plannen en simpele dingen: was en plas, koelkast en diepvries uitkuisen en herschikken.

Tijdens dit typen, slaat de vermoeidheid weeral toe met een grote hamer. Het voordeel dat ik vandaag alleen thuis ben, is dat ik er gewoon mag aan toegeven. Bij deze ga ik me knus installeren en een tukje doen.
Tot later dus

Energiezuinig op je lichaam, Zelfzorg

Kleine hulpmiddelen

Ik probeer zoveel als mogelijk al mijn huishoudelijk werk zelf te doen. Ik heb wel een poetsvrouw die elke week 4u komt ondersteunen, maar iedereen weet dat een huishouden daarmee niet gerund is.

We zijn een gezin van 5 met 3 ijdele pubers, dus er passeert wat was en strijk in een week. Dit is iets wat ik nog altijd voor mijn eigen rekening wil nemen. Ik wil namelijk niet lui overkomen. Ik heb dit gevoel nl al vaak genoeg en moet door mijn aandoening al genoeg “luie momenten” inschakelen.
Het strijken verloopt hier altijd in stukken en brokken: een tiental minuten strijken om een kwartier te rusten… schandalig maar het is nu eenmaal zo.

Vandaag had ik weer een lastige en pijnlijke dag en een hele pak strijk voor de boeg. Ik stond dus langer achter de strijkplank dan verstandig, met de nodige pijn als gevolg.
In de late voormiddag ben ik naar de Action gereden om een barkruk.
Waarom heb ik dit niet veel eerder gedaan? Dit was zoveel gemakkelijker nu! Het antwoord? Omdat zittend strijken lui overkomt en dus wat tijd nodig had om te aanvaarden.
Het is aanvaard!

Energiezuinig op je lichaam

Elke dag nemen zoals hij komt…

Gisteren was mooi weer uitgegeven. Aangezien we al lang op mooi weer zitten te wachten, moesten we ontsnappen. Het werd een dagje Knokke: wat wandelen, samen iets lekker eten, nog wat wandelen, ijsje eten en een laatste stuk wandelen.
Al bij al een mooie trot gedaan waardoor ik weer als een waggelende eend tot bij de auto raakte.
De rit naar huis was weer veel te lang voor de pijnlijke benen. Thuis was het enige dat nog comfortabel was mijn zetel… Deze uitstap zou ik niet ongestraft doen.
En ja ik heb het geweten: deze nacht wakker van mijn de pijnlijke benen. Niet te doen om nog te blijven liggen. Dju toch!
En gezien mijn hubby ook ziek is opgestaan, is het voor allebei een verplichte rustdag geworden. Wat een klote verloren dag! Geen optredens, geen sauna, geen uitstapje….


In de plaats: zetel, slapen, rusten en nu en dan een kwartiertje strijken. En misschien is het hier echt wel best dat we allebei ziek zijn: we begrijpen elkaar in deze verplichte rustdagen en de frustratie erom.

Het resultaat na een lange saaie dag rust: teveel calorieën binnen (en daar hebben we het binnenkort over), hopelijk morgen betere benen, een flinke dut gedaan en vooral een minder volle digicorder.

1 mei 2017 was behoorlijk gelijkaardig aan 1 mei 2016: een lijf dat schreeuwt om te liggen, met dat verschil dat het vorig jaar prachtig weer was en “gelukkig” vandaag wat kwakkelweer.

Energiezuinig op je lichaam

Energiezuinig op je lichaam worden

Als je lichaam er plots aan toe is als een defecte batterij van een IPhone, moet je zoals je IPhone in energiebesparingsmodus gaan. Aangezien ik altijd eerder als een Duracelleke door het leven ging, is dit een grote aanpassing voor mij. 

Zoals de kapotte batterij, kan ik het ene moment op 79% staan om 5 minuten later een foto te willen nemen en zien dat ik nog 18% over heb.

Mijn leven moet dus anders georganiseerd worden. 

Ik hou van perfect gestreken kledij. Ik voel me hier anders echt niet comfortabel bij. Vandaag is een eerste experiment voor mij, iets waar mijn ma al jarenlang van overtuigd is: drogen in een wassalon. De enorme drogers vragen niet veel tijd, en als je jeansbroeken en handdoeken lekker warm onmiddellijk perfect opplooit, moeten ze niet gestreken worden. Dit spaart dan weer mijn pijnlijke benen.

Hier zit ik nu… te wachten op de eerste droge dingen…


Terwijl ik de lichtste stoffen al uit de droogkas kan halen en opplooien, drogen de zwaardere stoffen verder… Tijdsbesparing dus.  

Zo… In totaal hebben de jeans 20 minuten gedroogd, heeft me dit 1 euro gekost en ben ik nog een goeie 10 minuten bezig geweest met plooien. Een strijkperfectionist als ik zal het merken aan de t-shirts maar zeker niet aan de jeans. Thuis zullen ze waarschijnlijk zelfs niks merken 👍🏻☺️

En eerlijk gezegd ben ik wel blij met mijn resultaat…


Voor herhaling vatbaar denk ik…

Xoxo