Familie, Zelfzorg

Verloren tekst

Ik had de laatste dagen een hele tekst geschreven die met de internetverbindingsproblemen in Frankrijk blijkbaar toch niet bewaard was in concept… dju toch.

Het belangrijkste van de tekst was hoe ik me als chronisch-zieke mama me dagelijks voel tegenover mijn kinderen. Het belangrijkste gevoel dat telkens terugkeert, is falen. Falen omdat je fysiek niet alles kan wat je zou willen doen. Falen omdat ze vaker moeten helpen met taakjes dan je zou willen. Falen omdat je vaak uitgeput na je fulltime job weinig energie over hebt om kwalitatief energie in je kinderen te steken.

Toch weet ik dat ik echt wel mijn best doe. Ik ken mama’s of bij uitbreiding ouders die hun kind eerder als een statussymbool zien en er totaal geen tijd in steken, ondanks dat ze tijd zat hebben ervoor. Ouders die hun kinderen als keuze zo lang als mogelijk in de opvang of studie laten omdat ze hen als een last zien. Een ouder die zijn kinderen gaat uitbesteden wanneer de vrouw gaan werken is in het weekend om toch maar de rust hebben die hij wil terwijl hij net op die momenten q-time met zijn kinderen zou kunnen hebben.

Ik heb al vaak gedacht waarom ik zo vaak dit gevoel heb van falen. Een belangrijk deel is – denk ik – het feit dat ik alles graag onder controle heb. En dit lijf heb ik niet onder controle. Het lijf is baas want het crasht wanneer het wil, het weigert dienst wanneer het het gedacht heeft en daar heb ik jammer genoeg niks aan te zeggen. Ik heb al heel vaak geprobeerd om toch mijn zin door te drijven en niet te luisteren naar dat lijf. Telkens was het resultaat dat ik dit extra hard heb moeten uitboeten en mijn neuroloog ervan uitgaat dat ik mijn lijf hierdoor onherstelbare schade heb toegebracht. Het zij zo… Koppigheid heeft blijkbaar zijn prijs.

Deze week heb ik mijn lijf bij momenten weeral tot het uiterste gedreven in functie van de kinderen. Maar ook in functie van dingen die ik nog wil zien nu het nog kan. Bepaalde historische dingen zijn nu eenmaal niet echt toegankelijk gebouwd. Best dat mijn Fitbit-horloge plat is en ik de lader thuis ben vergeten want eigenlijk wil ik niet weten hoeveel trappen ik de laatste anderhalve week heb gedaan. Het zou wel mooi geweest zijn voor mijn statistieken, dat wel.

Ik zal dus moeten leren leven met het gevoel van falen, of nog beter: het niet meer als falen proberen te zien. Dit zal nog zijn tijd nodig hebben alleszins.

Algemeen

Vrouwendag

Vandaag is het internationale vrouwendag. We komen van ver, maar hebben op zijn minst nog een even grote weg af te leggen. We hebben dan wel al stemrecht, maar nog geen gelijk loon voor gelijk werk. Een vrouw met een topfunctie zal zich wel horizontaal naar boven gewerkt hebben, terwijl een man bulkt van de capaciteiten. Een ambitieuze vrouw is per definitie een slechte moeder. Mijn schoonvader heeft het ook nooit onder stoelen of banken gestoken dat hij me op dat gebied een slechte vrouw en slechte moeder vindt. Ik ben een slechte vrouw want vrouwen die werken, liggen aan de basis van scheidingen. Wat keek hij raar toen ik zei dat dat klopte: natuurlijk, want door zelf te werken, zijn we onafhankelijk en hebben we jullie niet nodig om ons te onderhouden en beslissingen voor ons te nemen. Toen hij me een slechte moeder noemde, kon ik hem geen gelijk geven: ik heb mentale uitdagingen nodig die ik vind in mijn werk. Ik zou niet gelukkig zijn als huisvrouw: ik vind geen plezier in het poetsen, strijken, … Ik zou dus een hele slechte zigeunervrouw zijn. Ik heb gewoon mijn schoonvader geantwoord dat ik als een gelukkige werkende moeder een betere moeder ben dan een ongelukkige thuiswerkende moeder. En dat iedereen zijn keuze daarin moet maken. Voldoen zal ik nooit doen voor hen, ik maak me geen illusies meer. Vind ik het jammer? Natuurlijk wel.

Binnenkort zijn er weer verkiezingen. Wat kan ik me opjagen in jonge vrouwen die tegen de kiesplicht zijn en zelfs durven te zeggen dat ze niet gaan stemmen. Ik zou dit totaal niet over mijn hart kunnen krijgen, alleen al uit respect om al die moeite die onze voorgangsters gedaan hebben om ons dat recht te bezorgen.

Dan wil ik het nog over een heel belangrijke vrouw hebben voor mij: mijn mama. Het heeft heel lang geduurd eer we elkaar vonden. We zijn zo verschillend. Het is maar met ouder te worden en het huis uit te gaan, dat ik haar ben gaan begrijpen: we zijn elk het kind van onze opvoeding. Mijn ma heeft volgens mij vooral zichzelf opgevoed, zonder moederliefde, zonder voor zichzelf te leren opkomen, …. Dit heeft onherstelbare schade aangericht: altijd onzeker, altijd twijfelen aan zichzelf. Nu nog steeds twijfelt ze aan beslissingen die ze nam toen ik tiener was, dingen die ik al lang was vergeten. Beslissingen die werden genomen uit bezorgdheid en liefde. Zelf ik werd opgevoed om een onafhankelijke, kritisch denkende vrouw te worden. Zelf werd ik omringd in een warme thuis, met ouders die er altijd waren. En net dat vind ik zo schitterend: liefdevol opgevoed worden terwijl mijn ma zelf nooit moederliefde heeft gekend: iets doorgeven wat je zelf niet hebt ervaren.
Ik heb het haar al een paar keer gezegd en ik hoop dat ze het ooit gelooft en dat het ooit doordringt: ik heb een topmoeder en zou het nooit anders hebben gewild. Dikke knuffel!