Algemeen, Vrije tijd

Uitstapjes – de realiteit

Het is zomer en dan willen we liefst buiten leven. Er is zoveel te doen, dus waarom zouden we niet volop profiteren van deze korte maanden.

Ik ben een paar keer met de kinderen naar Bellewaerde geweest – in de rolstoel want zo ver stappen is niet te doen en dan sleep ik maar achter. De kinderen vinden het gelukkig “chill” om mama zo mee te nemen en te crossen doorheen Bellewaerde. Oh wat zou ik soms graag remmen hebben op die rolstoel šŸ˜‚.

Zondag wou ik absoluut een optreden zien. De hele dag platte rust in de zetel, kort voor het optreden vertrekken en zeker geen energie steken in me opkleden. Het optreden in de rolstoel bijwonen en eigenlijk na 45 minuten beseffen dat je energie alweer op is. Onmiddellijk na het optreden naar huis om na even te suffen in de zetel maar in bed kruipen. Mijn benen en armen wogen als lood. Zelfs een zapper opheffen was er teveel aan.

We zijn met de kinderen een dag naar zee geweest. Oh dat was een heerlijke dag, natuurlijk in de rolstoel šŸ˜ maar we hebben met zijn allen intens genoten! In de auto viel ik al in slaap en de day after… geen greintje energie te bekennen… weeral een verplichte rustdag. Gevoel van luiheid bekroop me weer maar eens.

En dat wil ik niet tonen op sociale media. Ik post wel eens foto’s van de uitstapjes, maar wat het met fysiek gekost heeft, hou ik liefst zoveel mogelijk voor mezelf. Thuis probeer ik dan nog maximaal iets te doen met zo weinig mogelijk energie. Hopend dat het snel middag is, zodat ik een excuus heb om te slapen, want een middagdutje is perfect gerechtvaardigd.

De laatste maanden kosten de uitjes me meer en meer energie. Op restaurant een hele tijd zitten, is vaak al lastig. En dan maak ik me soms zorgen wat de toekomst zal brengen. Ik heb zo weinig energie over voor de noodzakelijke dingen, maar ik wil zeker niet de leuke dingen hiervoor volledig opgeven, want zeg zelf… overleven om gewoon te werken is ook geen leven.

Dus we kiezen onze uitstapjes verder zorgvuldig uit en wikken en wegen waar we energie willen aan besteden.

En ik denk dat ik eens een inventaris zal moeten opmaken van mijn verplichtingen of er daar ook niet hier en daar iets kan in geschrapt worden. De wereld zal ook wel blijven draaien zeker?

Time to think!

Algemeen, Energiezuinig op je lichaam, Zelfzorg

Hittegolf

We hebben het allemaal gevoeld: de hittegolf. Iedereen zweten en puffen, met vaak het klassiek gehoord zinnetje “kan je je verwarmen?”.

Er werd gezaagd, geklaagd en waarschijnlijk heel terecht. De kaap van de 40Ā° halen is niet niks. Maar eerlijk, ik durfde niet eerlijk zijn. Voor mij voelde dit totaal niet zo heet. Geen idee wat er aan de hand is in mijn lijf maar mijn thermostaat is niet geijkt denk ik.
Op mijn bureau was het wel bevangen warm. De ventilator draaide continu en ik dronk veel water en thee. Maar van zodra ik buiten was, kon ik alleen maar genieten. Ik zocht natuurlijk niet zomaar de zon op en gelukkig moest ik niet zoals vele anderen werken in de zon.

Ik fietste, ging wat naar de moestuin, maar vooral genoot ik van de warmte op mijn huid. Warmte die mijn pijn zo fel beĆÆnvloedt in de positivieve manier.

Kennen jullie de pijnschaal van 0-10? Nul is geen pijn, 10 is de meest ondraaglijke pijn denkbaar.
Dagelijks schommelt die pijn van 4-6, op slechte dagen is dit zeker een 8 zonder te overdrijven. Dat zijn de dagen waar ik mijn huis niet uit kom, in pyjama blijf en eigenlijk niemand wil horen of zien. Zijn het werkdagen, dan neem ik extra pijnstilling en moet iedereen me gerust laten. Dan zet ik geen stap die niet noodzakelijk is.

Dankzij de hittegolf zakt dit gevoelig, mijn pijn gaat echt naar een 1-2 zolang ik me koest hou. Heerlijk toch, pijnarme dagen! Laat iedereen maar zagen en klagen, ik GENIET!

Sinds een ongeveer anderhalve maand neem ik Lyrica tegen de zenuwpijnen. Ik had al vele verhalen hierover gehoord, van de meest positieve tot de meest negatieve. Toen de prof het me voorstelde, besloot ik dit inderdaad te nemen want ik heb niets te verliezen. Toen ik hem vroeg hoe het zat met de bijwerkingen zei hij: misschien gewoon wat dikkere enkels, wat heel geruststellend klonk.
Deze medicatie moet opgebouwd worden, zonder heb je teveel last van alle bijwerkingen. En inderdaad die waren snel voelbaar (suf en draaierig, precies alsof je een paar glazen teveel op hebt en ook urineretentie: moeten en willen plassen, maar niet kunnen) maar gingen telkens na ongeveer een week wel beter, behalve de vermoeidheid, die blijft precies.
Maar die enkels…. ik ben precies een hoogzwangere vrouw. Vorige week kon ik zelfs mijn sneakers niet meer verdragen alhoewel die heel wijd zijn. Enkel de slippers waren nog net draaglijk. Bij elke stap die ik zet, is het als of mijn voet zal openscheuren.
Uiteindelijk blijkt dat ik over mijn hele lijf vocht ophoud… alles staat gespannen van het vocht. Zie je ook al zo’n Michelinmannetje voor je? Wel, zo voelt het alleszins.

Ik ging naar de vervangende huisarts ervoor gezien mijn vaste huisarts met verlof was. Ik kreeg medicatie om te plassen en het enige wat ik niet doe ervan is… juist: plasssen… Ik mag dus gauw terug naar mijn eigen huisarts.

En dan het goede nieuws : ik kan ’s avonds zonder die ondraaglijke zenuwpijnen slapen! Sinds de Lyrica wat opgebouwd is, neem ik geen Valium meer om te slapen. Ik beperkte dit al tot max 3/week omdat ik bang ben om verslaafd te worden waardoor ik echt wel pas nam indien ik al uren wakker lag. In het weekend nam ik dat sneller. Ik merkte dat ik beter in slaap viel, maar mijn slaapkwaliteit voelde een stuk minder. Ik ben dus heel blij dat ik van die vuiligheid af ben!

Het laatste weekend was fris met regen, waardoor het sprookje van de pijnarme dagen onmiddellijk over waardoor het een Netflixweekend werd.

En dan sta je met beide voeten snel op de grond. Laat de volgende hittegolf maar komen!

So long!

Florence

Familie, Zelfzorg

Verloren tekst

Ik had de laatste dagen een hele tekst geschreven die met de internetverbindingsproblemen in Frankrijk blijkbaar toch niet bewaard was in concept… dju toch.

Het belangrijkste van de tekst was hoe ik me als chronisch-zieke mama me dagelijks voel tegenover mijn kinderen. Het belangrijkste gevoel dat telkens terugkeert, is falen. Falen omdat je fysiek niet alles kan wat je zou willen doen. Falen omdat ze vaker moeten helpen met taakjes dan je zou willen. Falen omdat je vaak uitgeput na je fulltime job weinig energie over hebt om kwalitatief energie in je kinderen te steken.

Toch weet ik dat ik echt wel mijn best doe. Ik ken mama’s of bij uitbreiding ouders die hun kind eerder als een statussymbool zien en er totaal geen tijd in steken, ondanks dat ze tijd zat hebben ervoor. Ouders die hun kinderen als keuze zo lang als mogelijk in de opvang of studie laten omdat ze hen als een last zien. Een ouder die zijn kinderen gaat uitbesteden wanneer de vrouw gaan werken is in het weekend om toch maar de rust hebben die hij wil terwijl hij net op die momenten q-time met zijn kinderen zou kunnen hebben.

Ik heb al vaak gedacht waarom ik zo vaak dit gevoel heb van falen. Een belangrijk deel is – denk ik – het feit dat ik alles graag onder controle heb. En dit lijf heb ik niet onder controle. Het lijf is baas want het crasht wanneer het wil, het weigert dienst wanneer het het gedacht heeft en daar heb ik jammer genoeg niks aan te zeggen. Ik heb al heel vaak geprobeerd om toch mijn zin door te drijven en niet te luisteren naar dat lijf. Telkens was het resultaat dat ik dit extra hard heb moeten uitboeten en mijn neuroloog ervan uitgaat dat ik mijn lijf hierdoor onherstelbare schade heb toegebracht. Het zij zo… Koppigheid heeft blijkbaar zijn prijs.

Deze week heb ik mijn lijf bij momenten weeral tot het uiterste gedreven in functie van de kinderen. Maar ook in functie van dingen die ik nog wil zien nu het nog kan. Bepaalde historische dingen zijn nu eenmaal niet echt toegankelijk gebouwd. Best dat mijn Fitbit-horloge plat is en ik de lader thuis ben vergeten want eigenlijk wil ik niet weten hoeveel trappen ik de laatste anderhalve week heb gedaan. Het zou wel mooi geweest zijn voor mijn statistieken, dat wel.

Ik zal dus moeten leren leven met het gevoel van falen, of nog beter: het niet meer als falen proberen te zien. Dit zal nog zijn tijd nodig hebben alleszins.

Familie

Schoonouders

Er bestaan zoveel clichƩverhalen over schoonouders en ik heb de pech dat mijn relatie met mijn schoonouders alle clichƩs bevestigt.

Als ik terugkijk, heb ik nog nooit voldaan voor hen: ik ben een gescheiden vrouw met 2 kinderen. Dat hun zoon ook gescheiden was met 1 kind telde niet mee. Meermaals heb ik te horen gekregen dat ik niet aan de status van de ex van mijn man kan voldoen omdat ik hen geen kleinkind heb geschonken.
Dat de ex hun zoon heeft laten zitten omdat ze dacht dat het gras aan de overkant groener was, willen ze niet zien. Geen punt voor mij we de echtscheiding inzette, maar stop met een ander continu onterecht op te hemelen!
Ontelbare keren heb ik moeten horen dat de ex zo’n perfecte huisvrouw was en ik niet. Nee dat klopt, ik heb mijn gaven en mijn fouten. Ze heeft nooit fulltime gewerkt en ze steekt geen energie in haar kind. Dan kan je huis er toch perfect bijliggen hĆ©.
Ze kan echt wel enorm lekker koken en is heel creatief en smaakvol qua decoratie. Ze heeft talenten die ik inderdaad niet heb.

Dat ik net als de mama van hun kleinkind 1 week op 2 voor hem zorg en met liefde omring, is niet belangrijk, enkel het bloed is belangrijk.
Mijn schoonvader neemt het me kwalijk dat ik fulltime ga werken: dit maakt me een slechte moeder, en wij, werkende vrouwen zijn de oorzaak van de echtscheidingen. Ik kon over het tweede punt niet anders dan hem gelijk geven: doordat we gaan werken, zijn we niet langer afhankelijk en kunnen we tenminste een zelfstandig leven leiden. Dat ik mijn niet-werkende tijd samen met mijn man maximaal in onze kinderen investeer, wordt andermaal genegeerd.

Een goed jaar geleden hebben ze mij en mijn ouders enorm hard gekwetst, zonder reden, zonder aanleiding en nog eens getoond dat ik in hun visie niets waard ben, en mijn familie ook niet.

Gisteren moesten we, ja het was van moeten, met de schoonfamilie gaan eten. Het was een fake en achterbakse bedoening. Een verjaardagsfeestje van de kleinzoon van 10 jaar geleden werd opgehemeld omdat het nog met een ex-lief was. Alles maar dan ook alles staat in het teken van me te laten voelen dat ik eigenlijk niet gewenst ben. Als je keihard de opmerking mag horen en plein public “we weten van welk volk ze is…”, kan dit onmogelijk nog goed komen.

Een paar maanden geleden hebben ze een nieuwe foto in hun living gehangen: mijn man met zijn ex en hun zoon. Een foto van op zijn vormsel waarvan ik nog had gezegd dat het een mooi souvenir zou zijn voor de zoon. Een foto van ons gezin is niet aanwezig. Waarom ik nog ga? Ik wil tonen dat ik boven hen sta, en dat ze me met niks zullen raken,

Ik heb vriendelijk gelachen en een poker-face opgezet om mezelf te beschermen… choose your battles! Want wat heb ik in de jaren geleerd: zwijgen kan vaak niet verbeterd worden. Zoals vorig jaar op vaderdag toen ze ons de deur hebben gewezen, heb ik letterlijk geen woord gezegd. Ik ben gewoon mijn man gevolgd. Ze kunnen me dan toch geen rebels gedrag verwijten.

Vandaag zit mijn hoofd nog te malen van deze valse bedoening: het zou zo anders kunnen. Net zoals bij mijn thuis waar iedereen geliefd is voor zijn kwaliteiten, waar je helemaal jezelf kan zijn en niet constant op eieren moet lopen.
Na bijna 10 jaar is het wel duidelijk dat het er bij de schoonfamilie niet inzit…

Energiezuinig op je lichaam, Food

Eerste ervaring met Foodbag

Deze week moet ik niet werken en mijn lijf moet echt wel recupereren. Dagelijks stellen we elkaar de vraag wat de ander wil eten. Telkens geven we allebei het antwoord: “geen idee, kies maar”.
Vaak kiezen we dan uit snelle gerechten en we hervallen dus in klassiekers. Vorige week zag ik een reclame voor de SANA-box van Foodbag en wou dit echt eens proberen gezien de recepten me echt wel aanspraken. Het “verplicht” me om eens groenten te gebruiken die ik anders meestal laat liggen zoals paksoi en koolrabi.
Ik kon kiezen uit levering op maandagnamiddag/avond of op dinsdagnamiddag/avond. Eigenlijk zou dit een praktische keuze zijn want ik moet op maandagnamiddag nooit werken. Als de box meevalt, kan het zijn dat ik dit nog doe. Ik zocht en vond op internet nog een kortingscode wat me nog 20 euro bespaarde.

Deze namiddag werd de gigantische doos geleverd: de ingrediƫnten voor 4 maaltijden voor 2 personen en 12 stukken fruit. Onmiddellijk besefte ik dat ik best plaats maakte in de koelkast voor alle ingrediƫnten en dat opnieuw wat orde creƫeren op zijn plaats was. Hebben jullie dat ook dat de koelkast zo snel telkens een rommelboeltje wordt waar een kat zijn jongen niet meer zou vinden?

Deze week maak ik gewoon alle gerechten ’s avonds als we samen thuis zijn. Het zou echter mijn bedoeling zijn om wanneer haalbaar dit ’s avonds te maken om de dag nadien mee te nemen naar het werk.

Deze post zal dus over verschillende dagen geschreven worden. Vandaag staat de spaghetti courgette met scampi in curry-kokossaus op het menu.
Mijn man was pas heel laat klaar met werken, dus ik was echt blij dat ik een maaltijd had die en snel klaar was en gelukkig niet zwaar.
Gezien het ondertussen al 21u40 was, had ik noch de tijd noch de zin om werk te maken van mijn foodfotografie. De honger was iets te groot geworden. Mocht het er niet smakelijk meer uitzien, het was het absoluut wel. Zelfs de kritische wederhelft was heel aangenaam verrast.

Op dinsdag stond de kip met spinaziesaus, selder, rode quinoa en gepofte prei op het dagmenu. Opnieuw was dit een heel simpel gerechtje met smaakcombinaties die ik zelf niet zou bedenken. Mijn man eet graag saus bij zijn gerecht en ook vandaag was hier geen gebrek aan. De spinaziesaus was echt heel fris van smaak en mijn man besefte dus niet dat zijn saus bijna enkel op groentenbasis was.
De porties zijn echt heel ruim en er wordt niet bespaard op smaakmakers en zo. Alle ingrediƫnten zijn echt kwalitatief en vers. (Nee ik word niet gesponsord door Foodbag)
Ik had het wat moeilijker om te dresseren qua kleuren, maar het smaakte heerlijk!

Woensdag: dag 3 van mijn Foodbag-experiment met op het menu varkenshaasje met roodlofsalade, koolrabi en mosterdsaus. Ik zou zeggen dat het de eerste keer is dat ik koolrabi kocht, maar dit klopt niet helemaal: ik had dat al eens gekocht, maar had geen inspiratie wat ik er kon mee aanvangen waardoor hij in de groenbak eindigde.

In het recept van Sandra moest de koolrabi geschild worden en dan in dunne partjes gesneden in een ovenschaal. Wat peper, zout en olijfolie erop en de oven binnen. De laatste 5 minuten nog een peer in partjes erbij. De koolrabi smaakte zacht en wat gekarameliseerd. Een echte meevaller!
Het receptje was echt een toppertje! Heerlijke yoghurt-mosterdsaus met limoen en een zacht gegaard varkenshaasje. En ook met dit recept krijgt de wederhelft de saus waar hij op verlekkerd is. Hij kon niet mee-eten maar het leent zich prima om mee te nemen naar het werk. Ideaal gezien het recept voor donderdag vegetarisch is en hij toch graag zijn stukje vlees of vis heeft.
Hoe dan ook: dit zal vaker op tafel komen!

Donderdag, laatste Foodbagdag voor deze week met een vegetarische schotel op de planning: ovengebakken butternut met notengremolata en spiegelei.
Gegrilde butternut vind ik heel lekker, maar van de paksoi ben ik niet wild. Ik heb dit nog maar 2 keer gegeten en had het niet zelf klaargemaakt.
Ook nu was het gerecht op een half uur klaar en ook dit gerecht zat echt lekker in elkaar qua smaken. De notencrumble maakte het echt af door de combinatie met de parmezaanse kaas en citroen. Opnieuw was de hubby ook positief over de smaakcombinaties.

Ook nu waren de porties eigenlijk weer veel te ruim voor ons. Aan mijn figuur zou je het niet zeggen, maar we zijn geen supergrote eters.
Na deze week hebben we niet veel afval. Wat heb ik over: 1 roodlof, een halve paksoi en een halve butternut.

Voor de butternut heb ik nog een lekker ontbijtgerechtje uit de Breakfast Club en de paksoi zal ik in een soep verwerken. Het roodlof verwerk ik wel in een slaatje morgen of overmorgen.

Is de Foodbag voor herhaling vatbaar? Voor mij absoluut. Niet voor elke week, maar een week per maand lijkt me ideaal. Geen zorgen over boodschappen, geen inspiratie ter plaatse in de winkel opdoen, geen onnodige ingrediĆ«nten mee naar huis,… Enkel de thermomix is deze week een beetje werkloos geweest.

Algemeen

Vrouwendag

Vandaag is het internationale vrouwendag. We komen van ver, maar hebben op zijn minst nog een even grote weg af te leggen. We hebben dan wel al stemrecht, maar nog geen gelijk loon voor gelijk werk. Een vrouw met een topfunctie zal zich wel horizontaal naar boven gewerkt hebben, terwijl een man bulkt van de capaciteiten. Een ambitieuze vrouw is per definitie een slechte moeder. Mijn schoonvader heeft het ook nooit onder stoelen of banken gestoken dat hij me op dat gebied een slechte vrouw en slechte moeder vindt. Ik ben een slechte vrouw want vrouwen die werken, liggen aan de basis van scheidingen. Wat keek hij raar toen ik zei dat dat klopte: natuurlijk, want door zelf te werken, zijn we onafhankelijk en hebben we jullie niet nodig om ons te onderhouden en beslissingen voor ons te nemen. Toen hij me een slechte moeder noemde, kon ik hem geen gelijk geven: ik heb mentale uitdagingen nodig die ik vind in mijn werk. Ik zou niet gelukkig zijn als huisvrouw: ik vind geen plezier in het poetsen, strijken, … Ik zou dus een hele slechte zigeunervrouw zijn. Ik heb gewoon mijn schoonvader geantwoord dat ik als een gelukkige werkende moeder een betere moeder ben dan een ongelukkige thuiswerkende moeder. En dat iedereen zijn keuze daarin moet maken. Voldoen zal ik nooit doen voor hen, ik maak me geen illusies meer. Vind ik het jammer? Natuurlijk wel.

Binnenkort zijn er weer verkiezingen. Wat kan ik me opjagen in jonge vrouwen die tegen de kiesplicht zijn en zelfs durven te zeggen dat ze niet gaan stemmen. Ik zou dit totaal niet over mijn hart kunnen krijgen, alleen al uit respect om al die moeite die onze voorgangsters gedaan hebben om ons dat recht te bezorgen.

Dan wil ik het nog over een heel belangrijke vrouw hebben voor mij: mijn mama. Het heeft heel lang geduurd eer we elkaar vonden. We zijn zo verschillend. Het is maar met ouder te worden en het huis uit te gaan, dat ik haar ben gaan begrijpen: we zijn elk het kind van onze opvoeding. Mijn ma heeft volgens mij vooral zichzelf opgevoed, zonder moederliefde, zonder voor zichzelf te leren opkomen, …. Dit heeft onherstelbare schade aangericht: altijd onzeker, altijd twijfelen aan zichzelf. Nu nog steeds twijfelt ze aan beslissingen die ze nam toen ik tiener was, dingen die ik al lang was vergeten. Beslissingen die werden genomen uit bezorgdheid en liefde. Zelf ik werd opgevoed om een onafhankelijke, kritisch denkende vrouw te worden. Zelf werd ik omringd in een warme thuis, met ouders die er altijd waren. En net dat vind ik zo schitterend: liefdevol opgevoed worden terwijl mijn ma zelf nooit moederliefde heeft gekend: iets doorgeven wat je zelf niet hebt ervaren.
Ik heb het haar al een paar keer gezegd en ik hoop dat ze het ooit gelooft en dat het ooit doordringt: ik heb een topmoeder en zou het nooit anders hebben gewild. Dikke knuffel!