Energiezuinig op je lichaam, Zelfzorg

Occasie met vele mankementen

Kennen jullie dat: zoveel mankementen hebben dat je enkel de dringendste wil bespreken met je arts?

Ik weet niet of het gelinkt is aan mijn aandoening, maar de laatste weken stapelen de klachten zich op. Een aantal zijn recidief, een aantal onder behandeling – maar onvoldoende effectief- en een aantal zijn nieuw.

Dus vorige maandag ging ik weer eens naar mijn huisarts. Ik probeer de bezoekjes telkens uit te stellen tot het echt niet meer anders gaat. Langs de ene kant kon het probleem misschien sneller en gemakkelijker opgelost zijn, maar langs de andere kant lijk ik op de duur precies een aanbidster die hem gaat stalken. Dus vandaar liefst zo weinig mogelijk op consultatie.
Ik wou niet langer wachten om mijn linker schouder te laten zien, gezien ik hem zijwaarts niet hoger dan 90° kan brengen. Ik ken de gevolgen van te flink te zijn: ik heb ze ondergaan aan mijn andere schouder.
Waaruit kon ik nog kiezen: mijn andere schouder die eigenlijk ook wel pijn blijft doen en waarop ik niet meer kan slapen, mijn duim en wijsvinger rechts die bijna continu slapen -links gaat het gelukkig wel nog over- , het vocht in mijn benen waardoor ik blijf op een hoogzwanger nijlpaard lijken – ok de rest van mijn gestel lijkt sinds mijn ziekte ook wel op een nijlpaard maar dat is een ander verhaal- , de pijn in mijn rechter onderarm bij bepaalde hefbewegingen of de pijn in mijn achillespees.
Ik koos voor het laatste gezien deze me ook flink belemmert in het dagelijkse leven.

Voor de schouder werd ik voor een echo verwezen. Dit blijkt initieel een bursitis te zijn en gelukkig niet opnieuw een peesscheur. Weer wat pilletjes erbij: voor het ontbijt zijn het er ondertussen acht. Ja je leest goed: een prille veertiger die er op zich stralend gezond uit ziet, neemt al een halve apotheek zoals een bejaarde.
De achillespees blijkt ook ontstoken waarvoor kiné nodig is. Nog wat beurten erbij. Jammer dat ik geen erkenning heb voor chronische pathologie voor de kiné. Het zou het ook wat comfortabeler maken: ik zou niet zo zuinig moeten zijn op mijn beurten waardoor ik preventiever kan werken wat me in het dagelijkse leven wat meer kwaliteit zou geven.

Ik ben ook eens te rade gegaan bij mijn apotheek. Misschien zorgt mijn medicatie wel voor bepaalde problemen. De dikke benen en voeten wisten we al, maar deze klachten wegen -ondanks dat ze heel lastig kunnen zijn- niet op tegen de luxe van een grote vermindering van de zenuwpijn. Maar ze konden niks vinden. Behalve steunkousen… en nu loop ik met sexy bruine steunkousen die dan weeral passen bij de bejaarde of de hoogzwangere…

Nu hopen dat de problemen wat oplossen zodat ik een volgend bezoekje nog een tijdje kan uitstellen… en met het typen slapen verschillende vingers van beide handen opnieuw… maar we gaan het bezoekje toch nog wat uitstellen…

Energiezuinig op je lichaam, Werk

Vermoeidheid

Wat een week!
Maandag was de eerste werkdag na de vakantie. Een halve dag om te starten, ideaal dus. In de namiddag tijd voor een koffiekletske met 2 oud-collega’s die ik weer al veel te lang niet heb gezien.
Nu wou ik dat ik hele verhalen zou kunnen vertellen over deze week… maar het tegendeel is waar: mijn tijd bestond uit vechten om zo goed mogelijk te werken, en van zodra ik thuis was in slaap vallen. Totaal uitgeput. Waarom? Geen flauw benul.

Het is zo frustrerend! Het is zomer, mooi weer, en je kan van niks genieten. Te moe om in de tuin te zitten, te moe om naar de moestuin te gaan, te moe om te ademen eigenlijk.

Meer dan eens heb ik gefrustreerd gedacht: “Is dit nu mijn leven? Overleven om te kunnen gaan werken en werken om te kunnen overleven.”
Ik weet dat er weer minder vermoeide periode zal komen, maar wat zou ik graag eens vol energie zitten. Zie het als de lotto winnen: niet moeten nadenken wat ik zou willen doen, waar ik zou willen energie aan besteden maar gewoon doen waar ik zin in heb. En de volgende dag opnieuw opstaan vol energie.

Als ik 1 van de symptomen van mijn aandoening zou mogen wegtoveren, zou het absoluut die vermoeidheid zijn. Met de pijn valt te leven, daar kan je op karakter al veel tegen doen. Het moet heerlijk zijn, een leven zonder pijn, maar dit verbleekt volledig tegenover kunnen leven zonder die allesoverheersende vermoeidheid.
Pijn is trouwens ook een goede graadmeter om je grenzen te bewaken. De vermoeidheid niet, die bestaat maar in 2 dosissen: draaglijk en ondraaglijk.
En dan zit je daar in je eerste week na het verlof, waar de mensen vragen of je batterijen opgeladen zijn. Ik antwoord dan met een vluchtige “jaja” en probeer het onderwerp te veranderen. Mijn batterijen zijn gewoon defect, zoals van een oude iPhone: je denkt dat hij volledig opgeladen is, maar na even schakelt hij al automatisch over naar een energiebesparingsmodus.

Ik heb absoluut mijn verstand gebruikt: ik heb geslapen, geslapen en geslapen. Veel meer energie dan een luiaard heb ik buiten het werk niet verbruikt.. zonde van de tijd toch, maar het blijft verstandig. Hopelijk volgende week wat meer energie…

Algemeen, Energiezuinig op je lichaam, Zelfzorg

Hittegolf

We hebben het allemaal gevoeld: de hittegolf. Iedereen zweten en puffen, met vaak het klassiek gehoord zinnetje “kan je je verwarmen?”.

Er werd gezaagd, geklaagd en waarschijnlijk heel terecht. De kaap van de 40° halen is niet niks. Maar eerlijk, ik durfde niet eerlijk zijn. Voor mij voelde dit totaal niet zo heet. Geen idee wat er aan de hand is in mijn lijf maar mijn thermostaat is niet geijkt denk ik.
Op mijn bureau was het wel bevangen warm. De ventilator draaide continu en ik dronk veel water en thee. Maar van zodra ik buiten was, kon ik alleen maar genieten. Ik zocht natuurlijk niet zomaar de zon op en gelukkig moest ik niet zoals vele anderen werken in de zon.

Ik fietste, ging wat naar de moestuin, maar vooral genoot ik van de warmte op mijn huid. Warmte die mijn pijn zo fel beïnvloedt in de positivieve manier.

Kennen jullie de pijnschaal van 0-10? Nul is geen pijn, 10 is de meest ondraaglijke pijn denkbaar.
Dagelijks schommelt die pijn van 4-6, op slechte dagen is dit zeker een 8 zonder te overdrijven. Dat zijn de dagen waar ik mijn huis niet uit kom, in pyjama blijf en eigenlijk niemand wil horen of zien. Zijn het werkdagen, dan neem ik extra pijnstilling en moet iedereen me gerust laten. Dan zet ik geen stap die niet noodzakelijk is.

Dankzij de hittegolf zakt dit gevoelig, mijn pijn gaat echt naar een 1-2 zolang ik me koest hou. Heerlijk toch, pijnarme dagen! Laat iedereen maar zagen en klagen, ik GENIET!

Sinds een ongeveer anderhalve maand neem ik Lyrica tegen de zenuwpijnen. Ik had al vele verhalen hierover gehoord, van de meest positieve tot de meest negatieve. Toen de prof het me voorstelde, besloot ik dit inderdaad te nemen want ik heb niets te verliezen. Toen ik hem vroeg hoe het zat met de bijwerkingen zei hij: misschien gewoon wat dikkere enkels, wat heel geruststellend klonk.
Deze medicatie moet opgebouwd worden, zonder heb je teveel last van alle bijwerkingen. En inderdaad die waren snel voelbaar (suf en draaierig, precies alsof je een paar glazen teveel op hebt en ook urineretentie: moeten en willen plassen, maar niet kunnen) maar gingen telkens na ongeveer een week wel beter, behalve de vermoeidheid, die blijft precies.
Maar die enkels…. ik ben precies een hoogzwangere vrouw. Vorige week kon ik zelfs mijn sneakers niet meer verdragen alhoewel die heel wijd zijn. Enkel de slippers waren nog net draaglijk. Bij elke stap die ik zet, is het als of mijn voet zal openscheuren.
Uiteindelijk blijkt dat ik over mijn hele lijf vocht ophoud… alles staat gespannen van het vocht. Zie je ook al zo’n Michelinmannetje voor je? Wel, zo voelt het alleszins.

Ik ging naar de vervangende huisarts ervoor gezien mijn vaste huisarts met verlof was. Ik kreeg medicatie om te plassen en het enige wat ik niet doe ervan is… juist: plasssen… Ik mag dus gauw terug naar mijn eigen huisarts.

En dan het goede nieuws : ik kan ’s avonds zonder die ondraaglijke zenuwpijnen slapen! Sinds de Lyrica wat opgebouwd is, neem ik geen Valium meer om te slapen. Ik beperkte dit al tot max 3/week omdat ik bang ben om verslaafd te worden waardoor ik echt wel pas nam indien ik al uren wakker lag. In het weekend nam ik dat sneller. Ik merkte dat ik beter in slaap viel, maar mijn slaapkwaliteit voelde een stuk minder. Ik ben dus heel blij dat ik van die vuiligheid af ben!

Het laatste weekend was fris met regen, waardoor het sprookje van de pijnarme dagen onmiddellijk over waardoor het een Netflixweekend werd.

En dan sta je met beide voeten snel op de grond. Laat de volgende hittegolf maar komen!

So long!

Florence

Energiezuinig op je lichaam, Food, Zelfzorg

QIQO

Één van de lastigste “bijwerkingen” of gevolgen van mijn aandoening is mijn vermoeidheid. Dat hele kleine ventje heeft bij mensen met een chronische aandoening wel een hele grote hamer.
Dat is geen “rammeke” meer, maar wel een allesoverheersende vermoeidheid. Gezien je er niet altijd kan of wil aan toegeven -ik zie me nog geen dutje doen op mijn bureau- dronk ik vooral koffie en af en toe Nalu.
Elke namiddag is het vechten om wakker te blijven, maar het gebeurt ook vaak dat ik ’s morgens al opsta met een lege batterij, alsof mijn persoonlijke lader niet correct was aangesloten.

Bij verschillende doktersconsulten, kreeg ik de boodschap om mijn koffiegebruik drastisch terug te schroeven en liefst helemaal te schrappen. Schrappen zag ik niet zitten, want zo’n kopje kan wel smaken. Ik had wel het gevoel dat ik meer en meer koffie moest drinken om er de effecten van te blijven voelen.
Ik drink voor mijn hydratatie al veel thee, maar effecten op mijn vermoeidheid ervaar ik niet.

Een paar maanden geleden heb ik via een giveaway QIQO leren kennen. De slogan klonk direct als muziek in de oren want het afternoondipmonster is me zo goed gekend dat ik er vaak hele dagen mee op stap ben. Maar net die heel positieve marketing maakte me heel sceptisch. Ik had niks te verliezen want ik mocht 15 zakjes gratis en voor niks proberen.

Qiqo is een instant drankje op basis van guarana en yerba mate. Het ruikt heerlijk en smaakt ook lekker. Eerder dit jaar veranderde de smaak. Vroeger zat er nog granaatappel bij, maar ik vind de nieuwe smaak inderdaad ook nog aangenamer dan de vorige. En heel mooi meegenomen: geen suiker!
Ik merkte dat na het drinken ik weer gefocuster kon werken, zonder me opgejaagd te voelen of nadien een extra zware klop van de hamer te krijgen. Dit beviel me zo goed dat ik ondertussen een abonnement heb genomen en zowel thuis als op het werk heb ik altijd een voorraadje liggen. Meestal zitten er ook enkele zakjes in mijn handtas
Het is de bedoeling dat je het poeder oplost in warm water, maar op warme dagen heb ik het al in mijn drinkfles met ijskoud water gedaan. Even flink shaken en je hebt een heerlijk verfrissende drank.

Ik ben helemaal fan en het maakt mijn chronisch moe-zijn leefbaarder, ook op mentaal vlak want dankzij het drankje kan ik af en toe iets meer over mijn grenzen gaan. Nu nog leren omgaan met “af en toe” over de grenzen gaan

Willen jullie dit eens testen met 20% korting? Volg de link! Veel Qiqo-genot!

http://qiqo.refr.cc/florence

Energiezuinig op je lichaam, Zelfzorg

Mijn grootste vrijheid

Een van de zwaarste impacts in mijn ziek-zijn, is mijn beperking in mobiliteit. Je hebt niet meer de luxe om te gaan en te staan waar je wil. Niet alleen kan ik geen (lange) wandelingen doen, dus mijn stappen wordt beperkt tot het functionele.

Fietsen lukte ook al lang niet meer en dan raak je meer en meer geïsoleerd. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal.
Familie, vrienden en kennissen posten met de regelmaat van de klok foto’s op op Facebook en Instagram van hun uitstapjes of sportieve prestaties en eerlijk… dat wringt.
Eerst hebben we een brommer gekocht en dat was een eerste stap naar vrijheid, maar door de terechte wetgeving, moet je naast de helm altijd een lange broek, hoog schoeisel, lange mouwen en handschoenen dragen. En net dat is echt niet aangenaam als je in de zomer op stap wil.

Anderhalf jaar geleden heb ik dan eindelijk de stap gezet om me een elektrische fiets te kopen. En eerlijk? Ik moest dit al jaren geleden gedaan hebben! Nu pas heb ik mijn vrijheid terug. Ik ga en sta waar ik wil en kan waar nodig in een winkelstraat gewoon voor de deur parkeren en dit spaart me opnieuw energie.
Ik kom ontspannen aan op het werk en ik kom ook fris uitgewaaid thuis na het werk. Ik ben niet eens langer op weg. Vorige week haalde ik de kaap van de 2500 kilometer. Dat wil al wat zeggen hé.

Ik heb een grote mand vooraan op mijn fiets, dus ik kan gezwind en met plezier boodschappen doen. Vroeger ging ik zelfs om de zondagse pistolets met de wagen halen en nu spring ik gewoon op de fiets. Niet als een jong veulen, maar dat zou teveel gevraagd zijn 😂.

En weet je wat mentaal de grootste opsteker is? Ik voel me “normaal” op mijn fiets, ik voel me niet beperkt en gewoon een “jonge” vrouw. Ik waggel niet, heb geen wandelstok bij maar gewoon een doodnormale prille veertiger… en eerlijk, die gevoelens kunnen niet lang genoeg blijven duren ☺️

Energiezuinig op je lichaam, Food

Eerste ervaring met Foodbag

Deze week moet ik niet werken en mijn lijf moet echt wel recupereren. Dagelijks stellen we elkaar de vraag wat de ander wil eten. Telkens geven we allebei het antwoord: “geen idee, kies maar”.
Vaak kiezen we dan uit snelle gerechten en we hervallen dus in klassiekers. Vorige week zag ik een reclame voor de SANA-box van Foodbag en wou dit echt eens proberen gezien de recepten me echt wel aanspraken. Het “verplicht” me om eens groenten te gebruiken die ik anders meestal laat liggen zoals paksoi en koolrabi.
Ik kon kiezen uit levering op maandagnamiddag/avond of op dinsdagnamiddag/avond. Eigenlijk zou dit een praktische keuze zijn want ik moet op maandagnamiddag nooit werken. Als de box meevalt, kan het zijn dat ik dit nog doe. Ik zocht en vond op internet nog een kortingscode wat me nog 20 euro bespaarde.

Deze namiddag werd de gigantische doos geleverd: de ingrediënten voor 4 maaltijden voor 2 personen en 12 stukken fruit. Onmiddellijk besefte ik dat ik best plaats maakte in de koelkast voor alle ingrediënten en dat opnieuw wat orde creëeren op zijn plaats was. Hebben jullie dat ook dat de koelkast zo snel telkens een rommelboeltje wordt waar een kat zijn jongen niet meer zou vinden?

Deze week maak ik gewoon alle gerechten ’s avonds als we samen thuis zijn. Het zou echter mijn bedoeling zijn om wanneer haalbaar dit ’s avonds te maken om de dag nadien mee te nemen naar het werk.

Deze post zal dus over verschillende dagen geschreven worden. Vandaag staat de spaghetti courgette met scampi in curry-kokossaus op het menu.
Mijn man was pas heel laat klaar met werken, dus ik was echt blij dat ik een maaltijd had die en snel klaar was en gelukkig niet zwaar.
Gezien het ondertussen al 21u40 was, had ik noch de tijd noch de zin om werk te maken van mijn foodfotografie. De honger was iets te groot geworden. Mocht het er niet smakelijk meer uitzien, het was het absoluut wel. Zelfs de kritische wederhelft was heel aangenaam verrast.

Op dinsdag stond de kip met spinaziesaus, selder, rode quinoa en gepofte prei op het dagmenu. Opnieuw was dit een heel simpel gerechtje met smaakcombinaties die ik zelf niet zou bedenken. Mijn man eet graag saus bij zijn gerecht en ook vandaag was hier geen gebrek aan. De spinaziesaus was echt heel fris van smaak en mijn man besefte dus niet dat zijn saus bijna enkel op groentenbasis was.
De porties zijn echt heel ruim en er wordt niet bespaard op smaakmakers en zo. Alle ingrediënten zijn echt kwalitatief en vers. (Nee ik word niet gesponsord door Foodbag)
Ik had het wat moeilijker om te dresseren qua kleuren, maar het smaakte heerlijk!

Woensdag: dag 3 van mijn Foodbag-experiment met op het menu varkenshaasje met roodlofsalade, koolrabi en mosterdsaus. Ik zou zeggen dat het de eerste keer is dat ik koolrabi kocht, maar dit klopt niet helemaal: ik had dat al eens gekocht, maar had geen inspiratie wat ik er kon mee aanvangen waardoor hij in de groenbak eindigde.

In het recept van Sandra moest de koolrabi geschild worden en dan in dunne partjes gesneden in een ovenschaal. Wat peper, zout en olijfolie erop en de oven binnen. De laatste 5 minuten nog een peer in partjes erbij. De koolrabi smaakte zacht en wat gekarameliseerd. Een echte meevaller!
Het receptje was echt een toppertje! Heerlijke yoghurt-mosterdsaus met limoen en een zacht gegaard varkenshaasje. En ook met dit recept krijgt de wederhelft de saus waar hij op verlekkerd is. Hij kon niet mee-eten maar het leent zich prima om mee te nemen naar het werk. Ideaal gezien het recept voor donderdag vegetarisch is en hij toch graag zijn stukje vlees of vis heeft.
Hoe dan ook: dit zal vaker op tafel komen!

Donderdag, laatste Foodbagdag voor deze week met een vegetarische schotel op de planning: ovengebakken butternut met notengremolata en spiegelei.
Gegrilde butternut vind ik heel lekker, maar van de paksoi ben ik niet wild. Ik heb dit nog maar 2 keer gegeten en had het niet zelf klaargemaakt.
Ook nu was het gerecht op een half uur klaar en ook dit gerecht zat echt lekker in elkaar qua smaken. De notencrumble maakte het echt af door de combinatie met de parmezaanse kaas en citroen. Opnieuw was de hubby ook positief over de smaakcombinaties.

Ook nu waren de porties eigenlijk weer veel te ruim voor ons. Aan mijn figuur zou je het niet zeggen, maar we zijn geen supergrote eters.
Na deze week hebben we niet veel afval. Wat heb ik over: 1 roodlof, een halve paksoi en een halve butternut.

Voor de butternut heb ik nog een lekker ontbijtgerechtje uit de Breakfast Club en de paksoi zal ik in een soep verwerken. Het roodlof verwerk ik wel in een slaatje morgen of overmorgen.

Is de Foodbag voor herhaling vatbaar? Voor mij absoluut. Niet voor elke week, maar een week per maand lijkt me ideaal. Geen zorgen over boodschappen, geen inspiratie ter plaatse in de winkel opdoen, geen onnodige ingrediënten mee naar huis,… Enkel de thermomix is deze week een beetje werkloos geweest.

Energiezuinig op je lichaam, Vrije tijd, Zelfzorg

Plannen uitgesteld

Gisteren had ik een hele aangename dag. Het was een lange dag die ’s morgens rond 8u begon en een twaalftal uur later afgerond was.
Een dag waar ik elk jaar naar uitkijk.

Door het iets mindere weer dan de vorige jaren dacht ik dat het fysiek wat minder lastig zou zijn: anders staan we een hele tijd in het zonnetje tegenover het café te aperitieven maar nu zaten we binnen.
In de namiddag was het echter vooral staan en dan nog een hele trip wandelen van onze laatste locatie naar de bus. Ik had mijn wandelstok mee, maar was oh zo blij dat we er geraakt waren. Ik kon echt niet meer: pijn en verzuring in de benen, de voeten brandden lijk zot en de bus had echt geen kilometer verder meer mogen staan.

Thuis aangekomen nog even rusten in de zetel. Ik verwachtte vandaag om vanillestokje te doen, maar ik hield rekening met vermoeidheid. Deze voormiddag kan ik echter amper op de benen staan van de pijn. Al mijn taakjes die ik had gepland, in de koelkast.

Dit is zo van het meest frustrerende aan mijn aandoening: dat altijd leren leven met van dag tot dag te leven en weinig plannen mogen maken.
Het waren nochtans geen grote plannen en simpele dingen: was en plas, koelkast en diepvries uitkuisen en herschikken.

Tijdens dit typen, slaat de vermoeidheid weeral toe met een grote hamer. Het voordeel dat ik vandaag alleen thuis ben, is dat ik er gewoon mag aan toegeven. Bij deze ga ik me knus installeren en een tukje doen.
Tot later dus